© Christina Jo Larsen/MSF

PSYCHOLOGISCHE ZORG

Het vluchtelingenbestaan weegt zwaar op lichaam én geest. Dat geldt zeker voor de duizenden vluchtelingen in het Maban district in Zuid-Sudan, die geweld ontvluchtten en huis en haard verloren.

De mentale stress van het vluchtelingenbestaan kan een mens, of zelfs hele families, verlammen en een ellendige situatie nog veel erger maken. Depressie, paniekaanvallen en angst zijn gebruikelijke symptomen, net als onverklaarbare fysieke klachten. Psycholoog Julia Stempel van Artsen zonder Grenzen geeft samen met haar team psychosociale zorg aan de mensen in vluchtelingenkamp Doro in Maban. Zij vertelt.

 

Depressie

Een oma was zwaar depressief en lag al 3 maanden alleen maar de hele dag in de hut. De hele familie woonde in die hut, en haar depressie, hun vreselijke ervaringen op de vlucht en de leefomstandigheden in het vluchtelingenkamp waren verschrikkelijk zwaar voor ze. Eén van de kleindochters stopte zelfs met praten, had totaal geen eetlust meer en leek ook depressief te worden. De familie lijdt er erg onder.

Onze geest kan net zo ziek worden als ons lichaam

Begrijpen

Met groepsgesprekken voor de verschillende gemeenschapsgroepen, thuisbezoeken en individuele consulten proberen we zo veel mogelijk mensen te bereiken en te helpen. Zingen, tekenen en rollenspelen zijn enkele middelen die we dan gebruiken. Zo proberen we de mensen te laten begrijpen dat je geest ook ziek kan worden, net zoals je lichaam. In vluchtelingenkamp Doro hebben we al 16.489 mensen tijdens groepsessies behandeld en 180 mensen tijdens individuele consulten.

 

Stimuleren

We stimuleren kinderen om hun gevoelens te uiten door ze te vragen om te tekenen waar ze bang voor zijn. Veel kinderen tekenen vliegtuigen. Ze zeggen namelijk dat ze moesten vluchten vanwege de vliegtuigen. Daarna vragen we de kinderen daarna een tekening te maken van een veilige plek, om ze zo het gevoel te geven en te laten begrijpen dat het gevaar nu voorbij is. 

 

© Christina Jo Larsen/MSF

 

Succes

Het grootste succes tot nu toe is dat de mensen de notie van geestelijke gezondheid echt begrijpen en dat zij elkaar kunnen ondersteunen. Dat laatste merk ik vooral tijdens de groepsgesprekken. Als mensen zichzelf blootgeven en tegen anderen zeggen “dat voel ik ook”, dan word ik daar heel gelukkig van.

 

November 2012

 

Sluit zoeken

Zoekveld