Solidariteit op zee

Al jaren helpen Tunesische vissers op de Middellandse Zee mensen in nood. Wij trainen nu meer vissers om reddingswerk op zee te kunnen verrichten. ‘We voelen ons verplicht hen te helpen.’

Op 27 augustus redden Tunesische vissers 130 vluchtelingen op zee. De vissers hadden daarvoor een zesdaagse training gehad van Artsen zonder Grenzen in de Tunesische kustplaats Zarzis.

 

 

‘Een reddingsoperatie uitvoeren bij een boot die volgepropt zit met wanhopige mensen die niet kunnen zwemmen, is bijzonder risicovol en erg gevaarlijk,’ zegt trainingscoördinator Wiet Vandormael. ‘We trainen de vissers daarom in het veilig overbrengen en verzorgen van mensen, coördinatie met de kustwacht en het gebruik van reddingsmateriaal, maar ook in het omgaan met mensen die helaas omgekomen zijn. Ik ben bijzonder geraakt door de bevlogenheid van deze vissers, die zo andere mensen willen helpen.’

 

Nourdin Achourmtent, visser

 

‘We treffen steeds meer vluchtelingen aan op zee. En steeds meer dode mensen. Vijf jaar geleden spoelden de eerste doden mensen aan op het strand. Nu vinden we dode mensen in onze vissersnetten. We kunnen niet meer werken zoals we ooit deden. Maar we moeten deze situatie accepteren en helpen waar we kunnen.’

 

Yanes Bechiryanes, scheepsmonteur

 

‘We kwamen op een dag een kleine boot tegen waar heel veel mensen op zaten. De boot was al aan het zinken. We konden deze mensen gewoon niet aan hun lot overlaten. We riepen andere vissersboten op om ons te komen helpen. Samen brachten we de mensen aan boord van drie vissersboten. De vluchtelingen waren ontzettend bang en we moesten hen kalmeren. Als vissers verliezen we tijd en geld, maar het gaat hier om mensen en we voelen ons verplicht hen te helpen.’

 

Abdessalem Triki, visser

 

‘Soms moet ik mijn boot achterlaten en in het water springen om mensen te redden. Ik weet dat dit gevaarlijk is. Maar ik kan iemand niet laten verdrinken, ik moet iets doen. Vaak kunnen we de vluchtelingen zo overbrengen op onze boot. Dan zorgen we voor ze, geven we ze eten en water. Sommigen zijn er heel erg aan toe.’

 

Anis Souï, visser

 

‘Als je weet dat er vluchtelingen op zee in nood verkeren, vergeet je je werk en het geld dat je verliest. Onze eerste prioriteit is dan die mensen redden. We noemen dat solidariteit op zee – we kunnen mensen niet op zee laten dobberen of verdrinken. We begrijpen dat er risico’s kleven aan het redden van de vluchtelingen. We zijn soms bang dat ons iets overkomt, dat wij omslaan, of dat er erg zieke mensen aan boord komen. Maar we kunnen mensen niet laten sterven.’

 

Moussef Aloui, visser

 

‘We zijn steeds langere tijd op zee, omdat we steeds vaker mensen moeten redden. Zeker nu het aantal vluchtelingen zo verschrikkelijk stijgt, wordt het voor ons steeds moeilijker om ons werk te kunnen doen én om om te gaan met deze nieuwe realiteit. Sommige bemanningsleden kregen psychologische problemen, door wat ze zagen en meemaakten. Maar we hebben geen keuze. Dit moeten we doen.’

Sluit zoeken

Zoekveld