© Leonora Baumann

Veel meer patiënten dan bedden

In Noord-Kivu, een provincie in DR Congo, heerst een ongekende malaria-epidemie. Dr. Brice Daverton werkte in een ziekenhuis in Rutshuru, waar de voorbije maanden duizenden kinderen werden behandeld.

‘Overal waren kinderen. Vaak drie op elk bed. Op elk willekeurig moment waren er gemiddeld tweehonderd patiënten opgenomen, waarvan de meesten nog geen vijf jaar oud waren.’

 

Nog nooit meegemaakt

‘In november en december werden er elke week ruim 700 mensen opgenomen in het ziekenhuis. We hadden veel meer patiënten dan bedden. Onze Congolese collega’s hadden dit nog nooit meegemaakt. Zij vertelden ons dat dit de ergste malaria-uitbraak was die ze ooit hadden gezien, zowel qua aantallen als de duur van de uitbraak. Uiteraard was dit ook nieuw voor mij.’

 

Rutshuru is een plaats in Oost-Congo, in de provincie Noord-Kivu. Artsen zonder Grenzen ondersteunt het ziekenhuis sinds oktober 2005. © Leonora Baumann

 

Kwetsbaar

‘Elke dag verloren we patiënten. Dat was ik niet gewend en dat was niet waarom ik arts en hulpverlener ben geworden. Het was bovendien extra zwaar vanwege de complicaties die mensen hadden, die behandeling zeer moeilijk maakten. Veel mensen hadden luchtweginfecties en bloedvergiftiging. De meest kwetsbare patiënten waren de ondervoede kindjes. Het gebrek aan eiwitten verzwakt namelijk hun immuunsysteem. Zij werden dan ook op een speciale afdeling behandeld.’

 

Effectieve middelen

‘Kinderen met gewone malaria kregen, als hun toestand dat toeliet, medicijnen die ze konden slikken. Voor kinderen die er ernstiger aan toe waren, legden we infusen aan. Kinderen die convulsies kregen of ernstig uitgedroogd waren, kregen extra vocht toegediend en kregen eventueel antibiotica. We hadden het geluk dat deze effectieve middelen tot onze beschikking stonden.’

 

Ervaringen

‘Maar we hadden niet alles. Bij de patiënten die er het ergst aan toe zijn, moet je snel handelen en is er weinig tijd en zijn er geen middelen om uitvoerige medische testen te doen. In het veld telt vaak alleen je eerste klinische diagnose. Dat is bijvoorbeeld heel anders dan hoe het in Frankrijk gebeurt, waar ik vandaan kom. Maar ik denk wel dat ik mijn ervaringen als arts in Oost-Congo kan gebruiken als ik ooit weer in Frankrijk aan het werk ga.’

 

In het ziekenhuis in Rutshuru, Oost-Congo, is het altijd een drukte van jewelste. De afgelopen maanden was dit nog veel erger, vanwege de ongekende malaria-epidemie in het gebied. © Leonora Baumann

 

Bijenkorf

‘De tijd die ik in Rutshuru doorbracht, zal me sowieso altijd bijblijven. De volgepakte afdelingen, de klamboes boven elk bed, de infusen. Maar misschien wel vooral het geluid. Met al het geschreeuw en gehuil leek het ziekenhuis soms wel een enorme zoemende bijenkorf. Het was soms zelfs best eng, zeker tijdens de nachtdiensten. Maar ik moet toegeven dat je hier uiteindelijk aan alles went.’

 

Grijns

‘Onze bijzondere patiëntjes zal ik me zeker blijven herinneren. En eentje in het bijzonder. Een kleine jongen van acht jaar, die heel erg ziek was. Toen hij aankwam in het ziekenhuis, had hij stuiptrekkingen en was hij in ademnood. Hij ging meteen naar de intensive care. Ik maakte me grote zorgen om hem. Drie dagen later zat hij op een bed in de kinderafdeling. Hij was aan beterende hand. Ik zal zijn grijns en de lach van zijn moeder nooit vergeten. Het maakte mij, en alle collega’s met mij, zo verschrikkelijk blij om te zien dat onze inspanningen wel degelijk een verschil maken.’

 

April 2015

Sluit zoeken

Zoekveld