Een patiënte in de Artsen zonder Grenzen ebolakliniek in Freetown, Sierra Leone © Fabio Basone/MSF

Verlies

afbeelding van Evita Looijen

Evita Looijen

verpleegkundige en medisch teamleider

Na aankomst in Freetown wordt er besloten dat ik eerst zal afreizen naar Kailahun. De plek waar het allemaal begon in Sierra Leone. Ik ken de verhalen.

Ze zijn vergelijkbaar met die uit Monrovia in Liberia. Lange tijd was onze kliniek in Kailahun de enige in het land. Vanuit het hele land kwamen ambulances vol patiënten aan. Met grote regelmaat overleefden sommige patiënten de lange rit naar de kliniek niet. Maandenlang hebben mijn collega’s dag en nacht gewerkt om de enorme stroom van patiënten te kunnen opvangen. Vaak moesten ze ‘nee’ zeggen, de kliniek was vol.

 

Nog geen feest

Nu lijkt eindelijk de rust te zijn weergekeerd. Begin december is de laatste patiënt ontslagen en een paar weken geleden hebben we onze kliniek kunnen sluiten. Sinds eind december zijn er geen nieuwe ebolapatiënten gemeld in deze provincie. Toch is het moment dat we feest kunnen vieren niet aangebroken. De provincie grenst zowel aan Guinee als aan Liberia. En aangezien daar de ebola nog steeds actief is, is er altijd kans dat iemand de grens oversteekt en ebola terug de provincie inbrengt.

 

Elk huis heeft een verhaal en elk verhaal is uniek”

 

Huis na huis

De eerste week in Kailahun ga ik mijn collega helpen met een onderzoek. Er is een dorp in de provincie dat enorm zwaar is getroffen en veel van de mensen die naar onze kliniek kwamen hebben het niet overleefd. We willen uitzoeken wat er is gebeurd in dat dorp en kijken hoe de situatie nu is. We gaan huis na huis langs om vragen aan mensen te stellen.

 

Uniek en toch hetzelfde

Elk huis heeft een verhaal en elk verhaal is uniek. Er is één ding wat ze gemeen hebben: verlies. Verlies van dierbaren. Sommige huizen hebben één familielid verloren. Andere huizen staan leeg. Iedereen die daar woonde is overleden.

 

Voedseltekort

Maar ook verlies van inkomsten. Dit dorp was (zoals zoveel andere dorpen) onder quarantaine gesteld door de overheid. En dus konden de boeren het land niet meer op en is de oogst verloren gegaan. Nog voordat het regenseizoen is aangebroken is er al een voedseltekort.

 

Het huis waar ze woonden staat nu leeg”

 

Schuldgevoel

Als alle vraaggesprekken zijn afgerond moeten we de informatie invoeren in de computer. Tot laat in de avonden werken mijn collega en ik door. Alle verhalen komen opnieuw voorbij. Soms komt er een verhaal voorbij van een familie die 6 familieleden heeft verloren (ouders, kleine kinderen) en kost het me moeite om zonder gevoel stug door te typen. Bij het volgende verhaal denk ik: ‘Oh, gelukkig maar 2 sterfgevallen.’ Om me direct daarna schuldig te voelen: hoezo ‘maar’ 2 sterfgevallen? Stel dat dit mijn familie was?

 

Leeg

En dan kom ik aan bij het verhaal van een 13-jarig jongetje. Zijn hele familie, inclusief hijzelf, werd ziek en kwam naar onze kliniek. Hij, zijn ouders, zijn grote broer en zijn kleine zusje. Eerst overleed zijn vader. Toen zijn zusje. Een paar dagen later zijn moeder. En uiteindelijk ook zijn grote broer. Het huis waar ze woonden staat nu leeg. Hij is bij zijn oom en tante gaan wonen.

 

De verhalen moeten verteld worden. Maar ik besluit dat het even genoeg is voor vandaag. Ik sluit de computer af en ga naar bed. Morgen is er weer een nieuwe dag.

 

April 2015

 


afbeelding van Evita Looijen Geschreven door: Evita Looijen
Evita werkte jarenlang als intensivecareverpleegkundige in Utrecht, maar het was altijd een droom van haar om voor Artsen zonder Grenzen te werken. Inmiddels heeft zij al meerdere missies gedaan.
Sluit zoeken

Zoekveld