Kraaltjes

Inmiddels ben ik bijna drie maanden aan het werk en ik ben moe: mijn dagen zijn van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gevuld met werk.

Bijna elke nacht word ik wel gebeld voor een lastige bevalling of een complicatie. Ik leef met mijn telefoon en probeer elk uurtje rust te pakken dat ik kan krijgen, maar het is soms lastig om een balans tussen werk en rust te vinden.

 

Open

Het werk wat ik doe is wel heel speciaal. Als we met vrouwen onder elkaar zijn, zijn de lokale vrouwen verbazingwekkend open. De boerka gaat uit en ze laten emoties zien. Het gebeurt regelmatig dat ik een dikke kus krijg of een grote knuffel als er een gezonde baby is geboren. De vrouwen steunen elkaar bij de bevalling en dat is heel mooi om te zien.

 

Ze plukken aan mijn haar en voor ik het weet zijn ze kraaltjes bij me in aan het vlechten”

 

Tien vrouwen

Gisterenmiddag zat ik er een beetje doorheen. Vier nachten lang was ik er al uit geweest om bij bevallingen te helpen en ik heb overdag niet goed bij kunnen slapen. Ik heb het koud en ik heb hoofdpijn. De middag moet ik wat dingen over het rooster met mijn staf bespreken. Als ik bij de verloskamers aankom weet ik niet wat me overkomt: twee vrouwen pakken me vast en zetten me op een stoel. Ik herken ze als twee schoonmoeders van vrouwen die bevallen zijn. Ze plukken aan mijn haar en voor ik het weet zijn ze kraaltjes bij me in aan het vlechten. Al gauw staan er minstens tien vrouwen zich druk te maken over mijn kapsel. Niet heel zachtzinnig worden er allemaal kleuren draadjes en kraaltjes ingevlochten in mijn haar.

 

Inkijkje in het hart

Ik geniet, het voelt even aan als een rustpauze na alle stress van de week. Het voelt alsof ik onderdeel ben van een cultuur die ik niet ken. Alsof ik een inkijkje krijg in hun dagelijks leven en in hun hart. Ondanks dat ik de taal niet spreek, communiceren we op een ander niveau en lach ik vanuit het diepst in mijn hart met ze mee. We begrijpen elkaar prima.

 

Ik vind het zo bijzonder dat deze vrouwen me toelaten in hun wereld”

Mooi

De hele dag verder en de dag erna spreken mensen me aan over hoe mooi ze mijn haar vinden: totale vreemden plukken aan mijn haar en de verloskundigen op mijn afdeling willen allemaal op de foto met me. Een patiënt geeft me een haarspeldje. Als ik in de spiegel kijk, weet ik dat dit voor Nederlandse begrippen heel raar staat: op straat zouden mensen mij nakijken en op mijn Nederlandse werk had ik vast commentaar gekregen. Hier maakt het me niets uit: ik voel me mooi met mijn kraaltjes in mijn haar. Ik vind het zo bijzonder dat deze vrouwen me toelaten in hun wereld, hun cultuur.

 

December 2014

 


afbeelding van Jeltje Danhof Geschreven door: Jeltje Danhof
Jeltje werkt voor Artsen zonder Grenzen omdat ze vindt dat ieder mens het verdient dat er naar hem of haar wordt omgekeken. Inmiddels is zij op haar vierde missie.
Sluit zoeken

Zoekveld