In Myanmar biedt Artsen zonder Grenzen medische zorg: onder meer medische basiszorg en behandeling voor ziekten als malaria, aids en tuberculose. © Matthieu Zellweger

Vergevorderde tuberculose

Zieke patiënten worden hier vervoerd in een draagstoel. Dit is een gewone stoel, die met touwen aan een bamboe draagstok wordt vastgemaakt.

Twee sterke mannen dragen deze stok met de stoel ertussen, zodat de patiënt enigszins comfortabel vervoerd kan worden over de hobbelige modderweggetjes.

 

Dringend

Als ik ’s ochtends aankom en deze draagstoel voor de kliniek zie staan, weet ik dus dat er een patiënt is die dringend hulp nodig heeft. Ik kijk in de stoel en zie een vrouw van mijn leeftijd. Haar ogen staan hol in een sterk vermagerd gezicht. Ze ademt snel. We brengen haar snel naar binnen zodat ze onderzocht kan worden. Het blijkt dat ze al lange tijd ziek is.

 

Hoesten en koorts

Sinds vijf maanden is ze aan het hoesten en aan het afvallen. Ze heeft voortdurend koorts. Haar familie had geen geld om eerder naar de dokter te gaan. Bij lichamelijk onderzoek zie ik de meest magere vrouw die ik ooit heb gezien. Haar armen en benen lijken alleen maar uit botten te bestaan, de spieren zijn helemaal weg. Ze kan niet meer op eigen kracht lopen of zitten.

 

Vergevorderde tuberculose

Ik vermoed dat mijn patiënte tuberculose heeft in een vergevorderd stadium. Tuberculose komt hier nog vaak voor. Het is een ziekte die niet alleen de longen aantast, maar het hele lichaam. Patiënten raken sterk vermagerd en verzwakt, te zwak om nog te lopen of te praten. 

 

Het voelt zo machteloos

Geen geld, geen behandeling

De behandeling voor tuberculose duurt lang; patiënten moeten maandenlang elke dag zware antibiotica slikken. Om deze antibiotica te krijgen, moeten patiënten soms ver reizen. Dorpen liggen hier ver verspreid van elkaar. De familie van deze patiënte had geen geld voor vervoer, dus ze is al deze tijd niet behandeld.

 

Veertje

Het voelt zo machteloos om oog in oog te staan met zo’n vergevorderde ziekte, zeker bij een vrouw van mijn eigen leeftijd. Het enige wat ik kan doen, is regelen dat ze alsnog behandeld wordt. Ik hoop dat het voor haar nog niet te laat is, maar ik vrees het ergste. Ik leg haar familie uit wat we gaan doen en regel een auto om haar naar het ziekenhuis te brengen voor behandeling. Ze is zo licht als een veertje; als we haar naar de auto tillen blijkt ze net 30 kilo te wegen.

 

In de avond ben ik rusteloos; mijn gedachten zijn bij mijn patiënte in het ziekenhuis. De volgende ochtend hoor ik dat ze in de nacht is overleden. Het was dus toch te laat.

 

Augustus 2015

 

Jeltje werkt als medisch verantwoordelijke in het noorden van de deelstaat Rakhine. Hier biedt Artsen zonder Grenzen medische basiszorg, waaronder gezinsplanning, medische zorg en begeleiding aan vrouwen rondom de bevalling. En we brengen mensen die met spoed specialistische zorg nodig hebben naar een ziekenhuis. We werken in 3 klinieken en 5 dorpen, die vaak heel erg afgelegen liggen en waar mensen anders geen hulp van een dokter kunnen krijgen.

 

Artsen zonder Grenzen werkt sinds 1994 in Rakhine. Oorspronkelijk startten we onze hulp om malaria te behandelen, maar al snel richtten we onze hulp erop om medische zorg te bieden aan mensen die daarvan uitgesloten werden of maar beperkt konden krijgen. Een uitdaging was en is nog steeds tot vandaag de dag de beperkte bewegingsvrijheid van grote groepen in de moslimbevolking en daarnaast een algemeen gebrek aan middelen, infrastructuur en partijen die medische zorg bieden.


afbeelding van Jeltje Danhof Geschreven door: Jeltje Danhof
Jeltje werkt voor Artsen zonder Grenzen omdat ze vindt dat ieder mens het verdient dat er naar hem of haar wordt omgekeken. Inmiddels is zij op haar vierde missie.
Sluit zoeken

Zoekveld