Dansen onder de blote sterrenhemel

afbeelding van Josine Blanksma

Josine Blanksma

tropenarts

Terwijl ik vanuit Nederland berichten krijg van stormachtige avonden, over mensen die diep in hun sjaals weggedoken stevige strandwandelingen maken waarna de erwtensoep heet wordt gegeten, zit ik hier in mijn zomerjurkje op een zwoele zondagmiddag deze blog te schrijven. De tropisch gekleurde kerstdagen zijn achter de rug… En wat waren die bijzonder dit jaar!

 

 Kerst wordt hier groots gevierd. Aangezien de meerderheid van de Congolezen in dit gebied nogal vroom is, speelt het grootste deel van de festiviteiten zich af in de kerk. De meeste diensten worden niet gehouden in gesloten gebouwen, maar in de open lucht of onder slechts een afdak. Sommige parochies beginnen al op kerstavond en gaan de hele nacht door, tot in de vroege ochtend. Hier in Baraka was deze dagen dan ook een kakofonie van schreeuwende dominees, versterkt door micro- of megafoon, elektrische gitaren, drumstellen, kinderkoren, zingende optochten en uitzinnige menigtes. En we mochten er allemaal dag en nacht van meegenieten…

 

Uit de hoofdstad hadden we een doos ingrediënten toegestuurd gekregen met heerlijke lekkernijen om het kerstgevoel compleet te maken: in het pretpakket zat onder andere chocola, mangochutney en Amarula. We flansten een smakelijk kerstdiner in elkaar. Twee lamspoten werden geroosterd boven een open vuurtje midden op de compound en een teamgenoot braadde eend volgens Canadees recept. Voor het ziekenhuis hadden we besloten iets extra’s te doen deze feestdag: een halve koe werd besteld om klaar te maken en te verdelen onder de patiënten als extraatje bij hun maaltijd.

 

Maar het mooiste van alles was nog de avond van eerste kerstdag. Als expatteam brachten we een verrassingsbezoek aan het ziekenhuis gewapend met bellenblaas en biscuitjes. De moeders stroomden spontaan samen op de binnenplaats van de kinderafdeling en zongen meerstemmig prachtige liederen in het Swahili. Toen ik aarzelend een paar noten probeerde mee te zingen, werd dat met luid gejoel ondersteund. Voor ik het wist, werd ik meegetrokken naar het midden van de cirkel en stond ik daar ineens met een honderdtal prachtige vrouwen te dansen onder de blote hemel. Met stijve kaken van het lachen liepen we daarna een rondje over de kinderafdelingen om de beschuitjes uit te delen. De bellenblaas-sessie was een groot succes. Met grote ogen volgden de kinderen de magische zeepbellen in het schemerdonker tot ze op hun neus uit elkaar spatten. Ook de vaders en moeders hadden nog nooit zo iets gezien en barstten in lachen uit elke keer als het ze lukte zelf een paar bellen te blazen.

 

En nu op naar Oud en Nieuw! Zonder vuurwerk dit jaar. Het oorverdovende geknal dat voor sommige mensen in Nederland zo onmisbaar is, zou heel andere emoties opwekken hier in Congo… Ook ik kan het missen als kiespijn en vind het prima om dit jaar niet opgejaagd te worden door rotjes en stinkend buskruit. De gevolgen zag ik vorig jaar nog, toen ik met oudejaarsnacht dienst draaide op een Spoedeisende Hulp midden in Amsterdam. Nee, laat dat maar aan mij voorbij gaan dit jaar!

 

En zo naderde het eind van 2013. Voor mij zijn met name de laatste 5 maanden hier in Congo heel bijzonder en intens geweest. Het uitdagende, prachtige maar soms ook zware werk in het ziekenhuis, het geïsoleerde leven 24/7 als enige Nederlander te midden van een kleine groep internationale teamgenoten, nieuwe ontmoetingen met gelijkgezinden, maar bovenal ook de confrontatie met jezelf, waren de hoofdingrediënten van mijn bestaan hier. Nu op naar het nieuwe jaar waar mij vast ook weer hele andere uitdagingen te wachten staan…

 

Vanuit Baraka wens ik iedereen een liefdevol, zorgzaam en vrolijk 2014 toe vol nieuwe moed om alle grote en kleine uitdagingen van het leven weer met open vizier tegemoet te treden! Proost!

Sluit zoeken

Zoekveld