Een Syrische man wacht op zijn beurt voor de Artsen zonder Grenzen kliniek in het leegstaande hotel Captain Elias op Kos, dat door de lokale autoriteiten is aangewezen als plek waar bootvluchtelingen moeten verblijven. © Alessandro Penso

De meeste mensen hebben helemaal niets

Het Griekse eiland Kos is bij ons vooral bekend als vakantiebestemming. Maar het is tevens de plek waar mensen die oorlog, geweld en armoede ontvluchten, aankomen.

Dit jaar zijn er zo'n 14.000 mensen aangekomen op de Dodekanesos eilandengroep, waar Kos deel van uitmaakt. Sinds maart 2015 verleent Artsen zonder Grenzen er medische hulp aan de mensen. Stathis Kyroussis gaat over de hulp van Artsen zonder Grenzen in Griekenland, en vertelt.

 

Weggestopt

Ik heb al in heel wat vluchtelingenkampen gewerkt, in Jemen, Malawi en Angola. Maar het is de eerste keer in mijn leven, hier op Kos, dat ik mensen zie die zo totaal aan hun lot worden overgelaten. De overheid koos voor het leegstaande hotel Captain Elias omdat het een eind buiten het stadscentrum ligt. Daar zitten ze nu weggestopt zonder enige informatie, zonder hulp, zonder voorzieningen, zonder iets…

 

Lijden

Er lijkt een beleid te heersen van 'Laat ze maar lijden; als ze niet lijden, zullen ze blijven komen.' Er is geen autoriteit die de leiding en de verantwoordelijkheid op zich neemt over dit geïmproviseerde kamp om voor hun veiligheid en welzijn te zorgen. Niemand van de regering steekt ook maar één vinger uit om ze te helpen. Daarom hebben wij besloten om zelf iets te doen om de gezondheid en hun menselijke waardigheid enigszins te herstellen.

 

Het hotel Captain Elias stond jarenlang leeg nadat het door de bank in beslag was genomen. Artsen zonder Grenzen heeft een tent opgezet voor mensen omdat het gebouw overvol is met vluchtelingen. Kos, Griekenland – 8 juni 2015. © Alessandro Penso

 

Overvol

Bij gebrek aan overheidshulp besloten wij zelf iets te doen voor de gezondheid en waardigheid van deze mensen. We hebben het hotel schoongemaakt. Het zwembad, dat een gevaar vormde voor kleine kinderen, hebben we geleegd. We hebben toiletten en douches geïnstalleerd. We behandelen mensen en hebben nu ook een psycholoog in ons team. De toestand is dus al iets beter, maar er is veel te weinig plaats. Er zitten 5 tot 6 keer zoveel mensen in dan waar het voor bedoeld voor was.

 

Lokale inwoners

De meeste mensen hebben helemaal niets, behalve wat ze van ons hebben gekregen. De lokale inwoners kunnen niet eindeloos blijven geven: ze hebben eerder al kleren gegeven aan pas aangekomen vluchtelingen, maar de mensen blijven komen. 

 

Een jonge Afghaanse man probeert contact te krijgen met het mobiele netwerk zodat hij zijn vrienden kan laten weten dat hij veilig is. Kos, Griekenland – 9 juni 2015. © Alessandro Penso

 

Toekomstperspectief

Duizenden mensen verdeeld over de eilanden in de Dodekanesos leven in volstrekt ondermaatse omstandigheden, met bijzonder weinig informatie over wat er nu moet gebeuren en zonder enig toekomstperspectief. Als je aan de mensen vraagt wat hen te wachten staat, hebben de meesten geen enkel idee. Als ze al informatie krijgen, dan is die zeer verwarrend. Sommigen met wie ik heb gesproken, willen naar de rest van hun familie in Zweden, maar ze hebben geen enkel idee hoe ze daar moeten komen.

 

Beschamend

Wat hier nodig is, is een degelijk opvangbeleid vanuit de Griekse staat, inclusief fatsoenlijk onderdak, hygiënische omstandigheden en werkende toiletten, medische basiszorg en duidelijke informatie over waar ze zijn, wat hun opties zijn en wat de procedure is. Dat zijn verplichtingen die je als staat hebt, en het is ronduit beschamend dat daaraan wordt verzaakt tegenover mensen die al zoveel hebben meegemaakt.

 

Juni 2015

 

Lees ook het verhaal van Muhammed uit Afghanistan 'Ik dacht aan mijn gezin, niet aan mezelf'

Sluit zoeken

Zoekveld