Boter, kaas en eieren

Tessa Thiadens werd geboren in Kenia en groeide op in Indonesië. Haar ouders werkten in de ontwikkelingssamenwerking. ‘Het komt niet uit de lucht vallen dat ik tropenarts ben geworden,’ aldus Tessa.

Na een eerste missie in Bangladesh werkt Tessa nu in Walikale, in Oost-Congo waar zij de medische leiding heeft over het ziekenhuis voor Artsen zonder Grenzen. Vanuit Walikale beschrijft Tessa wat zij ziet en meemaakt.

 

Koffer

Het begint op zondagochtend. Mijn koffer is eindelijk dicht. Ik heb nogal de neiging om teveel spullen mee te nemen op reis (aaaah maar deze schoenen zijn ook zo fijn, dit vestje moet ook mee, en deze en deze..), dus na een strenge selectie met mijn moeder en zus is dit dan toch écht het maximale wat ik mee mag nemen. 23 kilo in een grote rode koffer. 

 

 

Laatste knuffel

Dan het afscheid op Schiphol. Zodra ik de tranen in mijn moeders ogen zie breek ik ook. Het was zo fijn om de laatste maanden in Nederland te zijn, dichtbij vrienden en familie, genieten van de Nederlandse lente; mijn leven hier is zo fijn. ‘Waarom doe ik dit ook alweer?!’ schiet er dan even door je hoofd als je je dierbaren gedag knuffelt. Maar het lukt me om me te vermannen, diepe zucht, rug recht en met opgeheven hoofd sluit in aan in de rij bij de douane.

 

Anders Frans

In het vliegtuig kan ik mijn Frans al een beetje oefenen met een Congolese man naast mij. De afgelopen twee weken heb ik een intensieve cursus Frans mogen volgen in Brussel, helemaal op maat gemaakt voor mensen die met Artsen zonder Grenzen in het veld gaan werken. Op een ‘normale’ cursus zou je misschien zinnetjes leren als ‘Waar is het dichtstbijzijnde restaurant?’, maar ik leerde op de eerste cursusdag al uitleggen hoe je een infuus aanlegt bij een uitgedroogde patiënt. Maar dat helpt niet echt als je in het vliegtuig over koetjes en kalfjes wil praten. Gelukkig stelt hij voor om een potje boter-kaas-en-eieren te spelen. Stotterend kom ik uit mijn woorden en denk ‘Help! Als dit maar goed komt straks in het project!’

 

Welkom thuis

Geland. Ik ben er! Bij de paspoortcontrole ziet de meneer in uniform dat ik in Oost-Afrika ben geboren en begint meteen breed te glimlachen. 'Karibu madame, my sister, I see you were born in Africa, welcome home!' En zo voelt het ook een beetje.

 

Groener dan groen

Ik blijf het altijd bijzonder vinden dat je binnen een aantal uur vliegen ineens aan de andere kant van de wereld kunt zijn. Zo word je een paar uur geleden nog door je familie en vrienden uitgezwaaid op Schiphol en dan zit je ineens in een auto op weg naar Goma. Een prachtige route van 3 uur door een groener dan groen landschap, ik kom ogen tekort. De geur van de vuurtjes langs de weg waar maïs op geroosterd wordt komt me bekend voor. We kopen onderweg een tros bananen, hier zit zoveel meer smaak aan dan aan die van de Nederlandse supermarkt! 

 

Onderweg van Kigali naar Goma. © Tessa Thiadens/MSF

 

Achter de heuvels

De chauffeur heet François en hij stopt af en toe langs de weg om mij één van de vele vulkanen aan te wijzen in de verte. Ik leer ook meteen dat er een drankje bestaat dat Kivu Lava heet, genoemd naar de vele vulkaanuitbarstingen, moet ik zeker een keer proberen volgens hem. Hij wijst: ‘Daar, achter die heuvels, ligt de provincie Noord-Kivu, je nieuwe thuis voor de komende maanden.’

 

Nood

De Democratische Republiek Congo. Een land net zo groot als heel West-Europa. Met een ingewikkelde en bloederige geschiedenis. Het oosten van dit land bevindt zich al jaren in een noodsituatie. Voordat ik ‘ja’ zei tegen deze missie heb ik veel contact gehad met collega Josine Blanksma. Het wereldje van Nederlandse tropenartsen is vrij klein en het is heel fijn om af en toe ervaringen uit te wisselen. Na mezelf goed te hebben geïnformeerd belde ik Artsen zonder Grenzen op: ‘Ik doe het.’

 

Honderdduizenden op de vlucht

Ik zal gaan werken in een van de Artsen zonder Grenzen projecten in de provincie Noord-Kivu, waar verschillende gewapende groepen actief zijn. Honderdduizenden mensen slaan regelmatig op de vlucht voor geweld en hebben nauwelijks toegang tot voedsel, water, onderdak en laat staan gezondheidszorg. Artsen zonder Grenzen biedt hier medische noodhulp en ik kan haast niet geloven dat ik vanaf nu onderdeel ben van deze enorme missie.

 

De Artsen zonder Grenzen basis in Goma, DR Congo. © Tessa Thiadens/MSF

 

Hart van de missie

In Goma word ik hartelijk ontvangen door het team met een kopje Congolese koffie. Meteen volgt een serieuze uitleg van het veiligheidsprotocol: veel regels, een avondklok, altijd een radiohandset bij je hebben, altijd laten weten waar je bent etc. Vervolgens krijg ik een rondleiding langs alle afdelingen. Hier zit het hart van de Artsen zonder Grenzen missie in Noord-Kivu, van waaruit alle projecten in de regio worden aangestuurd/gecoördineerd. Het is gaaf/indrukwekkend om te zien wat een grote organisatie er achter je staat en wat er allemaal bij komt kijken. Het transport van goederen en medicijnen, veiligheid, logistiek, water en sanitatie, financiën, HR, communicatie etc. Allemaal zodat wij ons werk kunnen doen in het veld: levens redden.

 

Kaas en chocola

Morgen vlieg ik met een klein vliegtuigje naar het project in Walikale. Ik verheug me op de kennismaking met het team! Ik heb kilo’s kaas en chocola meegenomen, dus hopelijk maak ik een goede eerste indruk op mijn nieuwe collega’s. Het zal nog wel even duren voordat ik ‘echt’ land hier. De gecompliceerde geschiedenis en politiek, de huidige conflicten, de ellende en tegelijkertijd de schoonheid: Oost-Congo intrigeert enorm. Nu kruip ik onder mijn klamboe en hou de radiohandset in de buurt. 

 

Onder de klamboe met radiohandset in de buurt. © Tessa Thiadens/MSF

 

Volgende keer meer!

 

Juni 2015


afbeelding van Tessa Thiadens Geschreven door: Tessa Thiadens
Tessa’s ouders werkten in de ontwikkelingssamenwerking. ‘Het komt niet uit de lucht vallen dat ik tropenarts ben geworden,’ aldus Tessa. Zij is net terug van haar derde missie, in Zuid-Sudan.
Sluit zoeken

Zoekveld