Onze ervaren chauffeur Jeannot weet de 4x4 over de moeilijke weg te manoeuvreren. © Tessa Thiadens/MSF

Rivieren van rode klei

Dokter Tessa is inmiddels wat meer 'geland' in haar project in Walikale, een plaatsje in de provincie Noord-Kivu in het oosten van Democratische Republiek Congo. Tijd voor een nieuw verslag.

Ik kan maar niet wennen aan het feit dat ik hier diep in de Congolese jungle zit, waar schoon drinkwater en andere basisbehoeften nauwelijks te vinden zijn, maar waar ik wel op ieder moment van de dag wifi heb via onze Artsen zonder Grenzen schotel. Fysiek mijlenver verwijderd van de rest van de wereld, maar dagelijks foto’s uit mijn Nederlandse leven. Van vrienden die op een festival staan, mijn vader met zijn roeiploeg, mijn moeder met verse koffie, mijn zus op een terrasje in Utrecht, een vriendin die afstudeert als huisarts, een andere in haar prachtige bruidsjurk. 

 

Screenen voor ondervoeding: alle kinderen in de ‘weegschaal-emmer’. © Tessa Thiadens/MSF

 

Schakelen

Hier breng ik mijn dagen zwetend door in een warm overvol ziekenhuis met dagelijks hoge pieken en diepe dalen. Schakelen tussen verschillende werelden dus. Hoewel ik bij de generatie hoor die hiermee is opgegroeid, blijft het op zijn minst bijzonder! We hadden het er gisteren met elkaar over aan de eettafel. Sommigen vinden dit schakelen moeilijk, het haalt ze uit hun concentratie, of ze vinden het confronterend en missen hun leven thuis hierdoor extra veel. Maar ik vind het eigenlijk wel fijn. Zo kan ik vanaf de zijlijn meeleven met mijn vrienden en familie en ben ik er toch een beetje ‘bij’.

 

Voorkomen

Vorige week ging ik voor het eerst op ‘outreach’, zoals dat heet. Ons project bestaat namelijk niet alleen uit het runnen van het ziekenhuis, maar richt zich met name ook op de preventieve kant van gezondheidszorg, met als motto ‘voorkomen is beter dan genezen’. In dit malariagebied betekent dat: het opsporen en behandelen van milde malaria voordat het omslaat in de levensbedreigende vorm van de ziekte. Maar ook het opsporen van ondervoeding in jonge kinderen. Dus allemaal op de weegschaal!

 

Twee kindjes, twee malariatesten, twee keer twee streepjes: twee keer malaria-positief. © Tessa Thiadens/MSF

 

Rode klei

Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan, want de dorpen die we willen bereiken liggen aan het eind van een hele slechte weg. Doordat dit al lange tijd een conflictgebied is heeft de overheid het onderhoud aan de wegen links laten liggen, en dat is te zien. De wegen lijken meer op rivieren van rode klei. Maar gelukkig lukt het ons, dankzij onze hele ervaren chauffeurs en de sterke 4x4 terreinwagens, om in het dorpje Mpofi aan te komen. Ik realiseer me dat ik nog nooit zó diep in de ‘bush’ ben geweest, zó ver verwijderd van alles. De gezondheidspost die we hier ondersteunen is klein en simpel. Er is geen stroom dus de medicijnen worden koel gehouden door een koelkast op zonne-energie. Na deze ervaring lijkt het ziekenhuis in Walikale ineens een luxe medisch centrum.

 

Onze ervaren chauffeur Jeannot weet de 4x4 over de moeilijke weg te manoeuvreren. © Tessa Thiadens/MSF

 

Hoogzwanger en op de vlucht

Het is vrijdagavond. Ik ben inmiddels terug in Walikale en neem een kijkje op de verloskamers. Assumini komt om 8 uur ’s avonds bij ons aan. Onder de modder, moe, hongerig en vooral hoogzwanger. Ze heeft net een tocht van 2 dagen achter de rug, op blote voeten, gevlucht voor rebellen die haar dorp aanvielen. Ze vertelt dat toen de rebellen bij het dorp aankwamen iedereen in paniek het bos in rende, zo ook haar man en 2 kinderen. In alle chaos verloren ze elkaar uit het oog. Ze heeft geen idee waar ze nu zijn en of ze veilig zijn. Maar veel tijd om hierbij stil te staan heeft ze niet, want haar weeën beginnen.

 

Wiegeliedje

Gelukkig bevalt ze zonder complicaties van een gezond dochtertje. De andere vrouwen op de afdeling delen hun eten met haar en geven haar wat doeken, kleding en een stukje zeep. In de dagen die volgen kan ze de slaap niet vatten, ze heeft last van nachtmerries en wordt badend in het zweet wakker. Na de ochtendronde kijk ik vanaf een afstandje hoe ze haar baby wiegend in slaap zingt, een prachtige stem heeft ze. Even word ik door emoties overmand en vlucht naar mijn kleine kantoortje waar ik mezelf herpak. Oh wat hoop ik toch voor haar dat haar man en kinderen weer terecht komen.

 

Onze Congolese collega Justin geeft gezondheidsadviezen aan een jonge moeder.  © Tessa Thiadens/MSF

 

Blindedarmontstekingen

‘Alles komt in drieën’ zei mijn opleider tropengeneeskunde altijd. En wéér blijkt het waar te zijn. Dit is de week van de acute blindedarmontsteking. Relatief eenvoudig op te lossen met een operatie en antibiotica, maar levensbedreigend als je het niet behandelt. Op maandag komt kleine François, dinsdag Pierre en woensdag Eli. Gelukkig verlopen alle operaties zonder problemen en herstellen de jochies allemaal snel. Aan het eind van de week liggen ze alledrie naast elkaar op dezelfde afdeling, stoer verhalen uitwisselend en de grootte van elkaars buikwonden vergelijkend: ‘Kijk, de mijne is het grootst, gaaf hè!’

 

Zondag

Ik ben hier nu bijna 3 maanden. Enerzijds vliegt de tijd en anderzijds lijkt het wel of hier 2 keer zoveel uren in één dag zitten. En we werken in principe ‘altijd’. Met als uitzondering de zondag, dan proberen we als team niet, of in ieder geval zo min mogelijk, te werken. Dus vandaag heb ik een tijdschrift gelezen, onze kruidentuin bijgewerkt, de markt bezocht, een cake gebakken (met verse kokos) en een korte yoga-sessie gehouden met mijn Canadese collega. Straks toch nog éven een kijkje in het ziekenhuis bij de meest kritieke patiënten en dan vroeg naar bed, morgen weer het begin van een nieuwe week!

 

Groeten uit warm Walikale!


afbeelding van Tessa Thiadens Geschreven door: Tessa Thiadens
Tessa’s ouders werkten in de ontwikkelingssamenwerking. ‘Het komt niet uit de lucht vallen dat ik tropenarts ben geworden,’ aldus Tessa. Zij is net terug van haar derde missie, in Zuid-Sudan.
Sluit zoeken

Zoekveld