Technisch-logistiek medewerker Erik

Met studies civiele techniek en land- en watermanagement is Erik Slingerland (30) een veelzijdige technisch logistieker. Dat komt van pas: ‘Als techlog moet je van veel dingen iets afweten.’

Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk

‘De principes van Artsen zonder Grenzen zijn de principes waar ik naar zocht. In mijn ogen is het werk van Artsen zonder Grenzen extreem belangrijk en heel doeltreffend. Het werk is anders dan ik had gedacht, maar precies waarop ik had gehoopt.’

 

Waar bestaat jouw werk uit?

‘Ik werk als zogeheten “techlog”. Mijn werk kan variëren van het ophangen van een muggennet tot het oplossen van een stroomstoring of zelfs tot het ontwerpen van verbeteringen voor een van de klinieken. Recentelijk heb ik met mijn team een cholerabehandelcentrum uitgebreid. Daarnaast doe ik veel kleine dingen, zoals het beheren van de communicatieapparatuur, zorgen dat er genoeg water is op de basis en het onderhouden van de auto’s en generatoren. Als ‘techlog’ moet je eigenlijk van heel veel verschillende dingen iets afweten. En omdat de omstandigheden moeilijk zijn en de middelen schaars, moet je ook creatief zijn, goed kunnen plannen en altijd blijven lachen.’

 

Erik werkt als technisch logistiek medewerkers voor een ziekenhuis en 3 klinieken in en rond Lulimba, in de provincie Noord-Kivu in de Democratische Republiek Congo.

 

Hoe reageerde je omgeving toen je besloot voor Artsen zonder Grenzen te gaan werken?

‘De meeste mensen waren heel erg enthousiast en vonden het heel erg bij mij passen. Een enkeling was bezorgd over de veiligheid. Tijdens de voorbereidingen op mijn vertrek kreeg ik veel informatie van Artsen zonder Grenzen. Die informatie kon ik doorspelen naar het thuisfront zodat zij gerustgesteld werden.’

 

Wat doe je ’s ochtends als eerste?

‘In de ochtend schakel ik eerst de noodstroom uit en schakel ik over op het aggregaat. Alle apparaten kunnen dan gebruikt worden. Dan eerst even een bakje koffie en voor het kantoor kijken naar het dorp dat tot leven komt. Op die kleine momenten kun je even alleen zijn en wat tijd voor jezelf nemen. Ik heb geleerd dat je die momenten ook echt moet pakken, want ze zijn er niet vaak en ze zijn altijd snel weer voorbij.’

 

 

 

Wat heeft je erg aangegrepen?

‘In een van de klinieken lag een te vroeg geboren baby, die extreem klein was. Ik was de kamer aan het opmeten en zag de baby eerst nog over het hoofd. De dokter vertelde me dat het warm werd gehouden bij olielampen en in dekens. De baby viel helemaal weg in het pakket dekens. De moeder was zo trots op haar kind. Maar een week later hoorde ik dat de baby alsnog was overleden.’

 

Op welk deel van je werk ben je het meest trots?

‘Ik geef direct leiding aan vier Congolese medewerkers. Ook coördineer ik het werk van 15 tot 20 beveiligers en acht chauffeurs. Hun toewijding is enorm. Ik zorg voor werkroosters en geef training. Ik ben er erg trots op dat zij nu zelf hun werkzaamheden beginnen te plannen.’

 

Wat doe je in je vrije tijd?

‘Er is niet zo heel veel vrije tijd. Voor mij is dat om een uurtje of 7-8 in de avond tot 10 uur; daarna gaat het licht wel uit. Meestal ben ik onder collega’s. We zitten dan in de paillotte (de eet- en ontspanningsruimte), lezen een boekje of kijken samen een televisieserie. Zondagen zijn enigszins vrij, dan kan er uitgeslapen worden. Op zondagen zoekt wel iedereen een eigen plekje op, maar komen de meeste expats toch weer in de paillotte, vaak om te praten over de bizarre dingen die gedurende de week zijn gebeurd of over de dingen die je mist zoals chocola. In de avond is het ook heerlijk om even voor mijn kamer te zitten, achterover te leunen en naar de sterren te kijken of  even in het donker weg te turen. Op dit soort momenten kan ik ook goed luisteren naar de muziek die vrienden me voor mijn vertrek hebben meegegeven.’

 

Het is niet nodig om mezelf te motiveren, dat gebeurt hier automatisch

 

Hoe houd je jezelf gemotiveerd?

‘Het is niet nodig om mezelf te motiveren. Dat gebeurt hier automatisch. Alles wat je hier doet, hoe klein of groot ook, maakt een gigantisch verschil voor de mensen die we helpen. Ik heb ook geleerd dat bijna alles mogelijk is. Zolang er een goed team is en iedereen het doel wil bereiken.’

 

Wat zul je het meeste missen als je straks weer naar huis gaat?

‘Onbewust denk ik soms al aan alles wat ik ga missen. Ik verwacht dat het heel erg moeilijk zal zijn om het team van expats en alle de Congolese medewerkers achter te laten. Zij werken zo hard en met zo veel overtuiging. Ik denk dat ik hen het meest ga missen. Verder ga ik de dynamiek binnen het project missen – de chaos en het ongeregelde ritme van alles wat hier gebeurt. Maar ook de resultaten van het werk ga ik waarschijnlijk niet terugvinden in Nederland.’

 

Technisch logistiek medewerker Project Democratische Republiek Congo, Pakistan Studie Civiele techniek en Internationaal Land- en Watermanagement

 

Oktober 2012