Arts Ayla Emmink Zuid-Soedan

Ayla Emmink

Arts

De Haarlemse Ayla (29) studeerde in Utrecht en vertrok daarna naar Suriname. Na haar afstuderen werkte ze voor verschillende organisaties in het buitenland. Nu is ze op haar eerste missie voor ons in Zuid-Soedan, waar ze het coronavirus helpt aanpakken.

Meisje met een longontsteking

Nog voordat ik in slaap probeerde te vallen (een dagelijks terugkerende uitdaging gezien de extreme hitte), vermoedde ik dat mijn nachtrust door de radio verstoord zou worden. Eerder op de avond was mij op de ER, de spoedeisende hulpafdeling, gevraagd de verslechterde conditie van een patiënt te komen beoordelen. Het ging om een anderhalf jaar oud meisje, ernstig ondervoed en nu acuut benauwd, snakkend naar adem. Kennelijk had het kind een ernstige longontsteking. Haar basisconditie was al zo slecht dat haar weerstand waarschijnlijk minimaal was voordat ze geïnfecteerd raakte.

De nacht in

Dit maakte haar kans op herstel aanzienlijk slechter. Ik vroeg mij af of ze misschien nog andere onderliggende aandoeningen had, of dat er een andere verklaring was waarom ze in zo’n extreem slechte staat was. We gaven haar antibiotica en ondersteuning met zuurstof. Hoewel we ons best deden om dit meisje te behandelen, was ik er niet van overtuigd dat dat voldoende zou blijken. Toen ik de afdeling verliet vroeg ik me af of het kind het einde van de nacht zou halen.

We hebben je hulp nodig!

Rollercoasterrit in Zuid-Soedan

Snel stap ik tussen de klamme zweterige lakens vandaan en grijp mijn handradio: 'ER, ER for Ayla, go ahead', zeg ik. 'Yes doctor!’ Het meisje heeft nu een hartstilstand, we hebben je hulp nodig, hoor ik. Ook al voorvoelde ik dat dit stond te gebeuren, het maakt me somber. 'Begin alsjeblieft met reanimeren zoals we getraind hebben, ik ben onderweg,' antwoord ik terwijl ik me aankleed, de chauffeur wakker maak en hem vraag om ons zo snel mogelijk naar de ER te brengen. De afstand is niet groot, maar om veiligheidsredenen moet ik ‘s nachts met de auto naar de ER en mag ik niet lopen. Tijdens de rollercoasterrit in de landcruiser over de extreem oneffen zandweg speel ik alle mogelijke scenario's in mijn hoofd af om me mentaal voor te bereiden op wat ik in de ER-tenten zal aantreffen.

Nacht in Zuid-Soedan. © Ayla Emmink/MSF
© Ayla Emmink/MSF

In het holst van de nacht

De maan achter de wolken en op de voorgrond de papaya’s op ons terrein. Zuid-Soedan.

Reanimeren

Als ik aankom is het team al bezig met hartmassage. Een verpleegkundige komt aanrennen met een handmatige beademingsballon, om zuurstof in de longen te blazen. Ik vraag haar de ballon aan te sluiten op de zuurstofconcentrator. Zelf ga ik intussen op zoek naar een beter passend masker, zodat we haar neus en mond zo goed mogelijk omsluiten tijdens het reanimeren. Ik neem de taak voor haar luchtwegen over en leg de clinical officer en de verpleegkundige uit hoe ze het meisje kunnen positioneren voor optimale opening van de luchtpijp.

Volle toeren

Mijn hoofd draait op volle toeren, maar ik probeer kalm te blijven terwijl ik uitleg waar ze precies hun handen moeten plaatsen voor de hartmassage, hoe ze hun handen kunnen vouwen en welk ritme ze moeten aanhouden. Tegelijkertijd lopen we de casus nog een keer door, haar toestand tijdens eerste presentatie, de behandeling tot nu toe, het moment van achteruitgang, op zoek naar ontbrekende informatie die tot een verbetering van de behandeling zou kunnen leiden. Helaas brengt het ons niet veel verder.

15, 2, 15, 2

De tijd gaat voorbij… We geven adrenaline, gaan door met hartmassage, blazen zuurstof in de longen met de ballon, de verpleegkundige neemt de hartmassage over. We gaan door met de cycli: 15 compressies, 2 inflaties, 15 compressies….maar geen zichtbaar resultaat. Zelfs na de tweede dosis adrenaline zien we geen tekenen van verbetering. In mijn hoofd tel ik het aantal cycli dat we hebben afgerond en bereken ik hoe lang we bezig zijn… Ik weet dat we moeten stoppen, dat het geen zin meer heeft. Ik onderbreek de reanimatie voor een ritmecheck, ik voel zo geconcentreerd mogelijk met mijn vingers in de nek op zoek naar de kloppingen van de halsslagader, maar tevergeefs. Tegelijkertijd luister ik met mijn stethoscoop naar het hart, maar hoe graag ik het ook wil horen, het blijft stil. Geen ademhaling, geen hartslag.

Niets meer te zeggen

Ik kijk de moeder in de ogen en weet dat ik niets meer hoef te zeggen, dat ze het al voelde. Ze huilde al voordat we met de reanimatie stopten. Voorzichtig sluit ik de ogen van het meisje. Daarna help ik de verpleegkundige om haar voor te bereiden op de begrafenis. We verwijderen alle infuuslijnen en de canules (buisjes). We binden het hoofd, de duimen en de tenen van het meisje samen.

Een nieuwe dag

Als ik toekijk hoe de ouders het meisje, gewikkeld in een laken, wegdragen, zie ik de eerste lichtstralen boven de horizon uitkomen en begint een nieuwe dag. Ik leg mijn handen op de schouders van de verpleegkundige en de clinical officer, die zij aan zij met mij staan en ik kan het niet laten te huilen om het vroegtijdig verloren gaan van dit jonge leven. We vallen alle drie stil. Dan verman ik mijzelf en geef het team een compliment voor hun snelle respons en handelen. Ik druk ze op het hart dat ze, ondanks de ongelukkige uitkomst, goed werk hebben verricht.

Een kop troost

Terug in het huis is de kok al aan haar dagdienst begonnen, ze staat in de keuken het ontbijt klaar te maken. Ze kijkt me aan en weet genoeg, ze hoeft me niets te vragen. Ze schenkt een kop thee voor me in en geeft een klopje op mijn schouder waarmee ze woordeloos haar empathie uitdrukt. Om eerlijk te zijn is het niet eens per se het verloren leven van dit meisje dat me verdriet doet, meer de moedeloosheid over wat ons nog te wachten staat…

Wil je weten hoe het verder met Ayla gaat? Lees dan ook haar volgende blog.

Een overzicht van de hulp van onze teams in Zuid-Soedan.

Icoon vacature

Kom jij ons team versterken?

Werken voor Artsen zonder Grenzen iets voor jou? Bekijk de vacatures op ons hoofdkantoor in Amsterdam, of ontdek welke functie bij jou past binnen een van onze projecten in het buitenland.

Vacatures in Amsterdam

Werk in onze projecten