Arts Ayla Emmink Zuid-Soedan

Ayla Emmink

Arts

De Haarlemse Ayla (29) studeerde in Utrecht en vertrok daarna naar Suriname. Na haar afstuderen werkte ze voor verschillende organisaties in het buitenland. Nu is ze op haar eerste missie voor ons in Zuid-Soedan, waar het coronavirus inmiddels ook is aangekomen.

Reisdoel: vluchtelingenkamp

Voor mij symboliseren de Nuer ons reisdoel, het Protection of Civilians (POC)- kamp in Bentiu. In het kamp wonen, met name Zuid-Soedanese, vluchtelingen die tijdens de burgeroorlog vrijwillig hun vrijheid hebben afgestaan in ruil voor de bescherming van de Verenigde Naties (VN). Momenteel wonen er tussen de 110.000 en 120.000 mensen in het kamp en het grootste deel daarvan is Nuer.

Versterking

De bedoeling is dat ik de komende weken het medisch team in Bentiu zal versterken in het 150 bedden tellende veldhospitaal. Dit hospitaal biedt medische, specialistische zorg voor vluchtelingen uit het kamp en lokale bevolking in de omgeving. Ik kan me nauwelijks een voorstelling maken hoe groot het contrast zal zijn met Mundri, waar ik in een uitgestrekt gebied twee spoedeisendehulpklinieken en vijf eerstelijnsposten superviseerde.

De mensen leven duidelijk dicht op elkaar en ik realiseer me welke risico's dat oplevert
Ayla Emmink, arts

Harder nodig in Bentiu

Nu de coronacrisis de wereld meer en meer in haar macht krijgt en de preventiemaatregelen in Zuid-Soedan en omringende landen steeds verder worden aangescherpt is het nagenoeg onmogelijk geworden om (humanitair) personeel het land UIT en met name IN te krijgen. Daardoor zijn er in de meeste van onze hulpprojecten in Zuid-Soedan gaten gevallen in de bezetting. En de verwachting is dat dat de komende tijd alleen maar zal toenemen. Zodoende is besloten dat, hoewel er momenteel geen vervanger naar mijn project gestuurd kan worden, mijn aanwezigheid in Bentiu momenteel harder nodig is.

Geruchten

Het is echter de vraag of mijn overplaatsing zal slagen, aangezien er geruchten gaan dat zelfs de binnenlandse vluchten gestaakt zullen worden. Zodoende loop ik het risico in Juba te stranden zonder terug te kunnen naar Mundri óf door te kunnen reizen naar Bentiu. Dat zou me intens frustreren omdat ik weet dat ik in Bentiu én in Mundri nodig ben. Pas als het geluid van de motoren intenser wordt en het propellervliegtuigje in beweging komt, besef ik dat het doorgaat.

Een Artsen zonder Grenzen vliegtuig landt in Bentiu, Zuid-Soedan. © Peter Bauza
Op de spoedeisende hulp, 24 uur per dag open, in het Artsen zonder Grenzen ziekenhuis in het opvangkamp in Bentiu, Zuid-Soedan. © Peter Bauza

Spelende kinderen en krioelende meutes

Vlak voordat de piloot de landing inzet, word ik wakker met uitzicht op het vluchtelingenkamp op het VN-terrein. Terwijl we dalen zie ik honderden hutten, krioelende meutes op de markten, spelende kinderen in afwateringssloten en wassende moeders langzaam groeien en begint de omvang tot me door te dringen. Het maakt me verdrietig en een beetje bang. De mensen leven duidelijk dicht op elkaar en ik realiseer me welke risico's dat oplevert. Ik besef dat de leefruimte, watervoorzieningen en overige infrastructuur voor de bewoners van het kamp nauwelijks mogelijkheden overhouden voor sociale afstand houden, handhygiëne en zelf-isolatie.

Eerste coronabesmetting

Een paar dagen terug is de eerste persoon met coronabesmetting in Zuid-Soedan bevestigd. En hoewel op dit moment alleen in Juba voor overdracht wordt gevreesd, bestaat nu een reëel risico dat ook Bentiu de dans niet zal ontspringen. De hoop dat we op lokale schaal de golf kunnen vertragen lijkt me een illusie als ik de opzet van het kamp zie. En het feit dat veel bewoners van Bentiu ondervoed zijn, tuberculose en/of hiv hebben maakt de prognose niet beter. Ik begin te begrijpen waarom mensen aangemoedigd worden het kamp te verlaten voor het te laat is, want dat lijkt de enige reële kans om de verspreiding te verminderen.

Geefvoorbeelden emergency appeal coronavirus (COVID-19)

Help mee in de strijd tegen het coronavirus (COVID-19)

Corona (COVID-19) is onze grootste noodhulpoperatie ooit. Dankzij mensen zoals jij kunnen wij direct in actie komen en de zorg bieden waar nodig. Draag jij ook bij?
Doneer nu!

Wachttorens van golfplaten

We landen op een stoffige landingsstrook van rode aarde. Er omheen droog gras en een paar kale struikjes. Een witte Artsen zonder Grenzen terreinwagen wacht me op. De chauffeur begroet me, maar blijft in de auto. Als ik instap zie ik dat hij een stoffen mondmasker draagt. We rijden over een hobbelige zandweg door een kale vlakte. De VN-basis is ommuurd door met camouflagegaas en prikkeldraad beklede stenen. Wachttorens van golfplaten markeren de poort en na een korte interactie met een van de blauw gehelmde soldaten die de wacht houden, mogen we door.

Hospitaal van containers

Naast de VN-opslaggebouwen en personeelsverblijven, staan ook ons veldhospitaal en woongedeelte op dit terrein. De chauffeur wijst op de containerstructuur links van ons die hij als 'hospitaal' identificeert. Even later rapporteert hij via de radio dat we gearriveerd zijn. Enthousiaste gezichten onthalen me terwijl ik met mijn rugtas de auto uitrol. Mijn nieuwe collega's zijn overduidelijk opgelucht dat er een teamuitbreiding is.

Dit is Ayla’s vierde blog vanuit Zuid-Soedan. In haar volgende blog vertelt ze over de eerste coronapatiënt in ons ziekenhuis in Bentiu.