BLOG: Leven als een ‘loggie’

Alexandra Schuster werkt als mobiele technicus in Zuid-Sudan. Ze reist het hele land door om spoedeisende technische hulp te bieden aan afgelegen projecten. Ze is voor het eerst voor ons op missie.

Als je na een lange dag ’s nachts eindelijk in je tent onder een klamboe ligt en luisterend naar krekels en kikkers de slaap probeert te vatten, dan weet je dat je midden in de natuur bent.

Maar dan stopt ineens het constante gezoem van de generator.

Je pakt gehaast je zaklamp, schudt je schoenen uit (om er zeker van te zijn dat er geen schorpioenen inzitten) en haast je naar de generatorkamer.

Als het alleen om het licht zou gaan, zou het nog niet zo erg zijn, maar in dit geval zijn het hele ziekenhuis en alle apparaten afhankelijk van één energiebron. Als de generator stopt heeft zelfs de operatiezaal geen stroom.

 

De ‘loggies’

Ik ondersteun projecten in Zuid-Sudan als mobiele technicus. Toch hebben de ‘loggies’ er de echte verantwoordelijkheid voor dat alles in een project werkt. ‘Loggies’ is Artsen zonder Grenzen-taal voor de logistieke medewerkers: de mensen die de praktische en niet-medische aspecten van een project voor hun rekening nemen.

 

Airstrips

Loggies zorgen ervoor dat het dagelijks reilen en zeilen van een project soepel verloopt. Hieronder vallen techniek, computers, beveiliging, elektriciteit, onderdak, water, vracht en vervoer. Maar ze zijn bijvoorbeeld ook verantwoordelijk voor het vrijgeven van de airstrips. Dat houdt in dat ze moeten inschatten of de grond na een regenbui stevig genoeg is om een vracht- of passagiersvliegtuig op te laten landen.

 

Black cotton soil

Het is op dit moment regenseizoen in Zuid-Sudan. Dat is de tijd van de zogenaamde ‘black cotton soil’, een dikke, plakkerige modder die het heel moeilijk maakt om van A naar B te komen.  

 

 

Veilig aankomen

Veel van ons werk vindt plaats in afgelegen regio’s waar we de enige organisatie zijn die medische hulp biedt. En het is aan ons, het logistieke team, om ervoor te zorgen dat de artsen en materialen veilig op deze plekken aankomen. We hebben boten, tractoren en terreinwagens die uitkomst bieden. Dat klinkt best spannend, maar dat is het in werkelijkheid meestal helemaal niet.

 

Vriendelijke en glimlachende gezichten

Na uren van heen-en-weer gegooid worden op hobbelige wegen is het niet meer alleen je rug die pijn doet. En als je voor de zoveelste keer om moet keren omdat je een rivier niet kan oversteken, is dat deprimerend. Gelukkig helpen de vriendelijke en glimlachende gezichten van de plaatselijke bevolking ons door dit soort zware momenten heen.

 

Vechten om te overleven

Het leven is hier hard. Veel mensen leveren dagelijks een gevecht om te overleven. Zo heeft bijna niemand elektriciteit in huis, dus na zonsondergang zitten mensen in het donker. Iedere week zijn de effecten van inflatie voelbaar, terwijl de armoede de criminaliteit aanjaagt. Je kan je dus wel voorstellen dat in dit land, waar een burgeroorlog woedt, de stap naar geweld klein is.

 

Vluchtelingenkampen

Bijna niemand van mijn Zuid-Sudanese collega’s in de hoofdstad Juba woont bij zijn of haar familie. Hun families wonen in vluchtelingenkampen in Uganda, Sudan, De Democratische Republiek Congo of een ander buurland. Plekken met meer scholen, ziekenhuizen en veiligheid.

 

Stabiel

De meeste van mijn collega’s zijn opgegroeid op deze plekken en zijn alleen teruggekeerd naar Zuid-Sudan vanwege hun werk voor ons. Want niemand weet wanneer het land weer stabiel zal worden.

 

Hypocriet

De discussie over de vluchtelingen in Europa komt op mij nogal hypocriet over, als je bedenkt dat Oeganda in 2017 net zoveel vluchtelingen opnam als alle Europese landen samen.

 

Leren

Gastvrijheid krijgt zo een heel andere betekenis, en wat mij betreft kunnen we op dit vlak nog een hoop leren van Afrikaanse landen.

 

Recht op medische zorg

Waar we geboren worden is puur toeval, maar iedereen heeft recht op medische zorg. Alle mensen zijn gelijk en zouden ook gelijk behandeld moeten worden!

 


afbeelding van Alexandra Schuster Geschreven door: Alexandra Schuster
De Oostenrijkse Alexandra Schuster is opgeleid als auto- en vrachtwagenmonteur. Haar eerste missie voor Artsen zonder Grenzen was in Zuid-Sudan, als mobiele technicus.