‘Waar slapen ze vannacht?’

afbeelding van Alison Criado-Perez

Alison Criado-Perez

Turkije, verpleegkundige

Vele Syrische vluchtelingen leven in kampen in Turkije. Daar vinden ze echter niet altijd de veiligheid en zekerheid die ze wanhopig zoeken. Verpleegkundige Alison Criado-Perez werkte in Akcakale.

Mohammed leunt op zijn krukken voor de poort van de medische kliniek. Hij ziet er verslagen uit. ‘Kan iemand me helpen? Asjeblieft, kan iemand me helpen?’

 

Vertrek

Mohammed leeft in een tent in een transitkamp voor Syrische vluchtelingen op de Turks-Syrische grens. In het kamp leven ongeveer drieduizend vluchtelingen. Nu nog – hun is verteld dat zij naar een ander kamp moeten verhuizen, een permanent vluchtelingenkamp op ongeveer tachtig kilometer van hun huidige locatie. Morgen, om tien uur ’s ochtends, moeten zij met hun bagage klaarstaan om te vertrekken. Dit kamp sluit dan.

 

Te gevaarlijk

‘We zijn hier net,’ zegt Mohammed wanhopig. Hij is met zijn vrouw en drie kinderen gevlucht uit Syrië. ‘Het was er te gevaarlijk geworden. We moesten ons huis achterlaten. We hebben een lange reis achter de rug om hier te komen, die ons al ons geld kostte.’

 

Tenten in het transitkamp Akcakale, vlakbij de Turks-Syrische grens.

 

Vrees

De meeste mensen in het transitkamp willen niet weer naar een andere plek. Ook vanwege aanhoudende strubbelingen tussen vluchtelingengroepen onderling: er verblijven vluchtelingen van vele verschillende etnische achtergronden, met verschillende talen en gebruiken. En ook het geweld in Syrië, net over de grens, slaat regelmatig over. Velen vrezen dan ook voor hun veiligheid, zeker als zij over moeten naar een nieuw, onbekend verblijf.

 

Onzekerheid

‘We zijn gevlucht om veilig te kunnen zijn, om onze kinderen in veiligheid te brengen,’ vervolgt Mohammed. ‘Nu is er vooral onzekerheid.’ Zijn verhaal wordt door velen, op min of meer dezelfde manier, verteld. Op de trap van de kliniek zit een vrouw met haar hoofd in haar handen. Ze huilt. ‘Wat moet ik doen? Wat moet ik doen? Ik heb elf kinderen om voor te zorgen. Mijn man kwam om bij een luchtaanval. Ik moet nu voedsel bij elkaar schrapen om iedereen eten te kunnen geven.’

 

'De collectieve wanhoop is bijna tastbaar'

 

Leefomstandigheden

Het gaat de vluchtelingen niet alleen om veiligheid. Voor sommigen is het vanwege gezondheidsredenen niet goed om te verkassen, onder meer voor hoogzwangere vrouwen die op het punt van bevallen staan. Hun leefomstandigheden zijn niet bevorderlijk voor hun precaire situatie.

 

Collectieve wanhoop

Als donkere wolken samentrekken boven het kamp, wordt de collectieve wanhoop bijna tastbaar. Ons gevoel van machteloosheid neemt in dezelfde mate toe. Wij kunnen niet voorkomen dat dit kamp sluit en we moeten toekijken hoe mensen hun bezittingen – alles wat ze nog hebben – opnieuw moeten inpakken voor een nieuwe vlucht naar een vreemde plek.

 

Kinderen spelen in het transitkamp Akcakale. In het kamp leefden op verschillende momenten tot wel vierduizend Syrische vluchtelingen.

 

Hulpgoederen

We gaan van tent naar tent om te vragen aan mensen wat ze eventueel nodig hebben. We geven ze dekens, tenten, matrassen. Aan moeders met baby’s geven we aanvullende voeding. Het zijn kleine bijdragen in deze enorme poel van ellende.

 

Liever op straat

We vragen ook waar de mensen heengaan, of ze naar het nieuwe kamp gaan. Velen zeggen dat ze liever op straat slapen. Sommigen zeggen dat ze denken beter af te zijn als ze weer terug naar Syrië gaan. Daar weten ze tenminste waar ze aan toe zijn.

 

Tragisch gezicht

De volgende ochtend staan er grote rijen langs de hekken van het kamp. Ik zie een jonge vrouw staan, met twee kleine kinderen die zich aan haar benen vastklampen. Op de grond ligt een kleine, zielige zak spullen – hun hele huisraad. Het is een tragisch gezicht. Een klein deel van de vluchtelingen – misschien een paar honderd – hebben besloten naar het nieuwe kamp te verhuizen. En de rest? Waar slapen zij vannacht?

 

April 2016

 

Artsen zonder Grenzen werkte sinds november 2015 in het vluchtelingenkamp Akcakale. Teams gaven er medische en psychosociale zorg en verzorgde er schoon water.


afbeelding van Alison Criado-Perez Geschreven door: Alison Criado-Perez
Alison Criado-Perez werkt als verpleegkundige voor Artsen zonder Grenzen.
Sluit zoeken

Zoekveld