De weg naar herstel

Een nieuw begin voor oorlogsslachtoffers in het Midden-Oosten. Daar staat ons chirurgisch ziekenhuis in de Jordaanse stad Amman voor.

Ruim tien jaar geleden begon Artsen zonder Grenzen met haar hulp in Amman, de hoofdstad van Jordanië. Het was eerst een plek voor oorlogsgewonden uit Irak. Maar nadat het geweld in de regio toenam, kwamen er ook patiënten uit landen als Syrië, Gaza en Jemen. Met specialistische medische zorg, fysiotherapie en geestelijke gezondheidszorg ondersteunen wij hen op hun weg naar herstel. Dit zijn de portretten en verhalen van de mannen, vrouwen en kinderen in Amman.

 

Qatada

 

‘Het laatste dat ik me herinnerde, was dat ik mijn auto zat in Aden.’ Qatada uit Jemen weet niet wat er gebeurde. Een bom, waarschijnlijk. Eén die hem zwaar trof. ‘Toen ik wakker werd, was er alleen maar pijn. Ik kon mijn handen niet gebruiken, het linkerdeel van mijn lichaam voelde ik niet meer, mijn benen waren eraf.’ Hij had complexe operaties nodig, waaronder een zenuwtransplantatie. Hij kan inmiddels zijn handen weer bewegen en is in staat zelf weer dagelijkse taken uit te voeren, zoals telefoneren en kleren aantrekken.

 

Faleeha

 

Faleeha was aan het werk op haar boerderij aan de rand van Bagdad in Irak. Ze stapte op een landmijn. De explosie veroorzaakte breuken in haar handen en ernstige schade aan haar gezicht. Haar linkerbeen was er zo erg aan toe, dat het in een lokaal ziekenhuis meteen werd afgezet. Ze werd daarna overgebracht naar Amman. Hier werd ze onder meer geopereerd aan haar handen en krijgt ze zorg om haar mobiliteit te verbeteren. 

 

Noor

 

Noor Al-Khateeb is therapeut in het ziekenhuis. ‘Ik help patiënten weer controle te vinden over basisfunctionaliteiten van hun lichaam. Sommigen zijn die kwijt. Door ze te steunen bij alledaagse handelingen leren ze hun handen en voeten weer te gebruiken.’ 

 

Ibrahim

 

Ibrahim (4) ontvluchtte met zijn ouders de Jemenitische hoofdstad Sanaa. Tijdens hun vlucht dronk Ibrahim uit een fles schoonmaakmiddel. Het zuur verbrandde zijn mond en keel, zijn lippen brandden aan elkaar. Hij kon daardoor een jaar lang niet praten en geen vast voedsel eten. Na meerdere complexe operaties kan hij zijn mond weer een beetje opendoen. Zijn vader leert hem nu praten. ‘Ik ben zo blij om Ibrahim weer te zien lachen.’ 

 

Shamsa

 

‘Toen we samen aan het eten waren, raakte een bom ons huis. We raakten allemaal gewond.’ Shamsa (13) en haar familie komen uit de Syrische stad Aleppo. Toen de oorlog uitbrak, bleven zij niet gespaard. De bomexplosie zorgde bij Shamsa voor ernstige verminkingen aan haar gezicht. Ze is blij dat ze nu in Jordanië is en heeft onder de andere jonge patiënten veel vrienden gemaakt. Met het team van psychosociale hulpverleners gaan ze samen naar musea en speelparken. 

 

Rasheed

 

Dr. Rasheed Fakhry coördineert de chirurgische hulp. Hij was het ook die het project ruim tien jaar geleden begon. 

 

Wa’el

 

Tijdens de revolutie in Jemen in 2011 was Wa’el bij een protest in de stad Taiz. Geweld brak uit en Wa’el raakte ernstig gewond. Hij had derdegraadsbrandwonden aan zijn gezicht, hoofd, rug, benen en armen. Hij heeft inmiddels 28 operaties achter de rug, waaronder vijftien huidtransplantaties. Daardoor kan hij zijn gezicht en handen weer bewegen. 

 

Manal

 

Manal (11) raakte gewond bij een bombardement in Kirkuk, Irak. Ze had ernstige brandwonden en kon spieren in haar hoofd, nek en rechterarm niet meer gebruiken. Ook kon ze een van haar ogen niet meer sluiten. Een jaar lang sliep ze daardoor zeer moeilijk. De fysiotherapeuten in Amman leerden haar daarom eerst om beide ogen weer te kunnen sluiten. Sindsdien slaapt ze een stuk beter. Zelf vindt ze vooral gitaarspelen leuk. Daarom kijkt ze uit naar de maandagen in het ziekenhuis, als de muzieklerares langskomt. 

 

Sajdy

 

Sajdy Moalla is fysiotherapeut in het ziekenhuis. ‘Ik bouw sterke relaties op met de patiënten. Dat is belangrijk. Het is belangrijk dat ze me vertrouwen, dat ze weten dat ik kan helpen om hen weer op de been te krijgen.’ 

 

Madhor

 

In Syrië was hij een boer, woonachtig in een klein dorpje. Hij zat onder een olijfboom, samen met zijn zeven kinderen, toen er een bomvat op hen neerkwam. Twee van de kinderen waren meteen dood. Madhor verloor een oog en zijn linkerbeen lag in gruzelementen. Door meerdere operaties en uitvoerige fysiotherapie kan hij, geholpen door krukken, weer lopen. Zijn vrouw en vijf kinderen zijn ook in Jordanië. Hij is blij dat ze samen zijn. 

 

Haidar

 

Elektricien Haidar was in Bagdad aan het werk in een elektriciteitsmast toen er een autobom ontplofte. Zijn rechteronderarm was eraf en had een ernstige wond aan zijn linkerbeen. De wond raakte bovendien geïnfecteerd, door het gebrek aan goede hulp direct na de explosie. Hij kon uiteindelijk overgebracht worden naar Amman. Nu, na zes maanden en acht operaties, kan hij weer lopen en kan hij zonder pijn zijn arm bewegen. ‘Alles voelt nieuw. Mijn been, mijn arm, mijn leven.’ 

 

Marc

 

Landencoördinator Marc Schakal heeft de leiding in het ziekenhuis. ‘Toen we de deuren openden, wisten we niet dat we hier tien jaar zouden blijven. We hebben inmiddels 4.500 mensen opgenomen en ruim 11.000 operaties uitgevoerd. Eén ding is zeker: we hebben meer van dit soort ziekenhuizen nodig.’ 

 

Februari 2018

Sluit zoeken

Zoekveld