Alle tijd voor reflectie

Psycholoog Antoine van Sint Fiet blogt vanuit standplaats India. Dit keer: over onrust, vrijheid en belangrijke persoonlijke lessen.

Op 31 augustus deed politieke onrust de boel in Churachandpur, in de provincie Manipur, ontvlammen. (Zie hiervoor mijn vorige verhaal.) Wij, de internationale hulpverleners, zijn geen moment in gevaar geweest. Ten eerste volgt Artsen zonder Grenzen strikte veiligheidsregels en -maatregelen. Ten tweede was de agressie gericht op de overheid, niet op ons. Wij maakten ons daarom geen zorgen, maar waren er wel alert op.

 

Opgesloten

Een van de gevolgen van de onrust was dat wij elke dag vanaf twee uur ’s middags opgesloten zaten in ons huis. Ik noem het ‘opgesloten zitten’, omdat het zo voor mij voelde. Vrijwillige opsluiting, dat wel, aangezien ik hier uit eigen beweging ben. Maar toch. Na een paar weken kwamen de muren op me af.

 

Tijdens de onrust in Churachandpur gingen de vrouwen de straat op om orde te bewaken. © Antoine van Sint Fiet/MSF

 

Confrontatie

In deze context word ik af en toe met mezelf geconfronteerd. In het leven hier worden er andere dingen van me gevraagd dan in het leven in Amsterdam. Omgaan met opgesloten zitten, is er één van. Ik merk dat ik daar moeite mee heb. Ik hou van mijn vrijheid. Van vrij rondlopen, waar en wanneer ik dat wil. Van nieuwe dingen ontdekken, van afwisseling, van verschillende mensen om me heen.

 

Eigenaardigheden

Dat laatste is niet vanzelfsprekend. In deze leefomgeving ben ik met mensen terecht gekomen die ik niet zelf heb uitgezocht. In mijn team zijn we met vijf internationale medewerkers, met allemaal onze eigen persoonlijkheden, leeftijden, culturele bagage en eigenaardigheden. Grote kans dat ik in Amsterdam niet met deze mensen in contact zou zijn gekomen. Maar hier deel ik bijna alles met ze. Ik heb dan ook geluk met de mensen met wie ik hier zit. (Ik hoor dat het in andere missies weleens anders is.) We kunnen prima met elkaar door één deur en werken goed samen.

 

Stilte

Maar dan ineens zitten we elke dag, hele weken achter elkaar, in hetzelfde huis opgesloten. We hebben soms avonden achter elkaar voor de tv gezeten, zonder veel te zeggen. En ik kom juist uit een familie waar er altijd leven is, waarbij er altijd wel gepraat wordt. Maar diepgaande, persoonlijke gesprekken voeren is hier niet makkelijk. Terwijl ik daar soms wel behoefte aan heb. Gelukkig kan ik dan bellen met familie en vrienden thuis, waardoor het makkelijker is om hiermee om te gaan.

 

Hoe breng je de ‘opgesloten’ uurtjes door? Pingpong! © Antoine van Sint Fiet/MSF

 

Verveling

Iets dat hieraan raakt: hoe ga ik om met verveling? Normaal ben ik er vooral goed in om verveling te voorkomen. Hier was dat niet altijd mogelijk. En dat zorgde ervoor dat de verveling op sommige avonden behoorlijk toesloeg. Ik merkte dat dit me onrustig en gefrustreerd maakte.

 

Persoonlijke lessen

Dit zijn de persoonlijke lessen die ik aan het leren ben. De politieke onrust is inmiddels onder controle. De onrust in mij zal niet zo snel weggaan en de hang naar vrijheid zal ik ook niet zo snel verliezen. Een beetje meer acceptatie, realisatie, gematigdheid en balans in het leven kan echter geen kwaad. Dit is een goede les om meer waardering te hebben voor alledaagse bezigheden. Zo vanzelfsprekend is het namelijk allemaal niet.

 

December 2015


afbeelding van Antoine van Sint Fiet Geschreven door: Antoine van Sint Fiet
Antoine van Sint Fiet werkt als psycholoog voor Artsen zonder Grenzen. 'Omdat ieder mens recht heeft op hulp. Naast medische zorg ook psychologische of sociale hulp als dat nodig is.'
Sluit zoeken

Zoekveld