Mijn jaar in Manipur

Psycholoog Antoine van Sint Fiet blogde een jaar lang vanuit standplaats India. Terug in Nederland kijkt hij terug op een bijzondere missie.

Ik heb mijn ‘debriefing’ op het hoofdkantoor gehad en leef weer in mijn appartementje in Amsterdam. Het zit erop. Een jaar in Manipur, in het noordoosten van India.

 

Afscheid

De laatste drie weken van mijn missie nam ik geleidelijk afscheid. Allereerst hadden we met alle counselors een leuk uitje georganiseerd. Ik had voor iedereen een kleinigheidje meegenomen. Daarna werd ik in het zonnetje gezet. Een van de counselors had stiekem wat info over mij ingewonnen die week. Zo vonden sommigen dat ik mijn oude schoenen moest weggooien. Toegegeven, er zaten hier en daar een paar gaten in. Maar in het stadje kon ik heel weinig boven maat 43 vinden. Het was het team wel gelukt. Ik kreeg naast een taart met ‘Veel geluk Antoinne’ erop ook nieuwe schoenen in precies de goede maat.

 

 

Evaluatie!

We hadden ook een meer serieus gedeelte. We namen samen de cijfers van 2015 door, zetten alle activiteiten op een rijtje en trokken de conclusie dat we met het team hard gewerkt hebben en best aardig wat hebben bereikt. De counselors vonden het ook een goed idee om een rondje feedback aan de baas te geven. Ik moest daar wel om lachen. Een typisch counselor/psychologen-uurtje: lekker reflecteren met elkaar, deze keer met mij als veilig middelpunt. Ik kreeg één voor één te horen hoe ze het afgelopen jaar met mij als mental health officer hadden ervaren.

 

Goede werkambiance

Gelukkig waren ze tevreden over mij. Iedereen had gelijke aandacht gehad. De trainingen en supervisies waren waardevol en leerzaam geweest. Ik was betrouwbaar gebleken, ze hadden zich op lastige momenten gesteund gevoeld en ik had me voortdurend sterk gemaakt voor het welzijn van het team. In deze werkambiance raakte iedereen gemotiveerd om zijn of haar bijdrage te leveren. Erg leuk om te horen. Wat ik zelf fijn vond, was dat de communicatie zo open en vrij was. Weinig onderhuidse en indirecte spanningen, maar uitgesproken verschillen van mening met respect voor de ander.

 

 

Teamspirit

Daarna namen we natuurlijk nog even uitgebreid de tijd voor wat foto’s. In de auto terug werd er nog anderhalf uur gegrapt en gelachen. Iedereen leek voor even 16 jaar op deze bijzondere dag, dit team van negen met verschillende, bijzondere persoonlijkheden. Ik voelde me trots om hiervan onderdeel te mogen zijn.

 

Op de rit

Uiteraard moest er ook nog hard gewerkt worden. Inclusief hoog bezoek. We hadden een aantal belangrijke experts en hoge piefen die kwamen kijken hoe we het tot nu toe hadden gedaan. Na een jaar lang alle energie in het project te hebben gestopt, was dit een bijzonder einde. Dit was het moment waarop we konden laten zien wat we gedaan hadden en waarbij ik mijn laatste bijdrage kon leveren voor de verdere richting en planning van deze belangrijke component van het project. Het project staat op de rit.

 

'Het was goed geweest'

 

Afsluiten

Mijn laatste dagen in Manipur waren rustig. Nadat een week eerder collega Tracy al was vertrokken, was er niemand meer van mijn oude groep in het huis. Zo gaat dat met internationale hulpverleners die voor negen maanden tot een jaar in een missie zitten. Dat maakte het misschien ook makkelijker om te gaan. Het was goed geweest. Het was tijd om het over te dragen aan deze nieuwe groep mensen om er iets moois van te maken. Dat deed ik met een gerust hart en met een voldaan gevoel.

 

Landen

De week erna zat ik in het vliegtuig terug naar Amsterdam. Ik werd op Schiphol luid ontvangen door familie en vrienden. Het is fijn om geliefden en vertrouwden weer om me heen te hebben. Zoals het ook goed was om te ‘debriefen’ op ons kantoor in Amsterdam. Ook dit voelde als thuiskomen. Daarna: vooral slapen, leuke dingen doen en mijn hoofd en lichaam wat tot rust brengen. Het kost wat tijd om volledig te landen. Ik zit met mijn hoofd nog half in India, terwijl ik lichamelijk hier ben. Vlak na mijn thuiskomst ben ik carnaval gaan vieren in Maastricht. Terug naar mijn roets. Dat hielp wel een beetje.

 

Maart 2016


afbeelding van Antoine van Sint Fiet Geschreven door: Antoine van Sint Fiet
Antoine van Sint Fiet werkt als psycholoog voor Artsen zonder Grenzen. 'Omdat ieder mens recht heeft op hulp. Naast medische zorg ook psychologische of sociale hulp als dat nodig is.'
Sluit zoeken

Zoekveld