'Niemand staat alleen'

Psycholoog Antoine van Sint Fiet blogt vanuit standplaats India. Dit keer: over het belang van supportgroepen voor het volhouden van een zware medische behandeling.

Enige tijd geleden, vlak voor de kerst, organiseerden wij supportgroepen voor onze patiënten. In Churachandpur is kerst namelijk het belangrijkste feest van het jaar (anders dan in de rest van India). Vooral onze patiënten met multiresistente tuberculose (MDR-TB) zitten helaas vooral thuis en gaan nauwelijks de deur uit. De behandeling voor MDR-TB, die bestaat uit een zeer lange medicijnkuur, is namelijk zeer zwaar en kent vele bijwerkingen. Daarom hadden we voor deze groep een tripje georganiseerd.

 

Bijzondere kring

We hadden een bus gehuurd voor alle patiënten en hun ondersteuners (familie of vrienden). Iedereen kreeg een maskertje om te voorkomen dat andere mensen besmet werden. Wij reden er met het personeel in onze auto’s achteraan, op naar de bestemming: een prachtig meer waar de wind rustig langs waaide. Het was wat koud, dus we maakten een klein kampvuurtje, just in case. Vervolgens gingen we met zijn allen in een kring zitten. De counselor en de verpleegkundigen leidden de groep. Ze deden dit fantastisch. Er werd een naamraad- en dansspelletje gespeeld. Dit leverde allemaal lachende gezichten op. Vervolgens hielden een verpleegkundige en ik een speech voor de groep. We vertelden over hoe bijzonder het was om iedereen bij elkaar te zien en om ervaringen met elkaar te delen. Iedereen die deze behandeling ondergaat heeft steun nodig, dus niemand staat alleen.

 

Herkenning

Vervolgens deden de patiënten die de behandeling het afgelopen half jaar hadden afgerond hun verhaal. Het was duidelijk dat de anderen herkenning vonden in de ervaringen. Na een laatste rondje vragen (Welke kleur pil vind je het verschrikkelijkst? Ben je wel eens boos geworden op de verpleegsters?) en cadeautjes werd er samen uitgebreid gegeten, voordat iedereen weer de bus in ging, op weg naar huis.

 

Antoine’s Indiase collega’s voor vertrek bij de kliniek van Artsen zonder Grenzen.

 

Vrolijk

Eén van onze chauffeurs (zij gaan vaak mee met de bezoeken van de verpleegsters bij de patiënten) zei op de weg terug dat hij een van de patiënten alleen kende als een stille, teruggetrokken en norse man. Nu had hij hem voor het eerst sinds zijn behandeling zien lachen en vrolijk met anderen zien praten. Missie geslaagd, lijkt me.

 

Verslaafdengroep

Ook organiseerden we een supportgroep voor de voor de heroïneverslaafden die aan het opioïden-substitutie-programma deelnemen. Dat was ook een beleving. Niet in de open lucht naast een meer – zoals voor onze MDR-TB-patiënten – maar in een donker hol waar het blauw stond van de rook. We hadden zo veel mogelijk mannen verzameld om een en ander uit te leggen over waarom het ook voor hen zo belangrijk is om elkaar te steunen. Om niet terug te grijpen naar de naald op het moment dat er thuis weer eens ruzie is geweest of nadat oude vrienden toevallig langsliepen op straat. Diegenen met de meeste ervaring met deze behandeling en de gevoelens rondom drugsgebruik zijn degenen die ook in het programma zitten. Daar kunnen we samen van profiteren.

 

'De gemoederen liepen uiteraard langzaam op'

 

Zooitje ongeregeld

Verder was dit uurtje een gezellig zooitje ongeregeld, waarbij de helft voortdurend het woord nam en de andere helft een beetje half-stoned voor zich uit zat te staren. De gemoederen liepen uiteraard langzaam op en werden ook weer rustig tot bedaren gebracht. Uiteindelijk hadden we op een paar aanwezige mannen na iedereen geënthousiasmeerd om deel te nemen aan de eerste groep in het nieuwe jaar.

 

Feest

Hier werd afgesloten met een pakje mangosap en een cakeje. Het bleek nog een hele klus om iedereen iets te geven, aangezien er een aantal slim een tweede pakje drinken en een derde cakeje in hun zak probeerden te stoppen. Gelukkig waren er ook een aantal snel genoeg om hier een stokje voor te steken. Altijd een feest, werken met verslaafden.

 

Februari 2016


afbeelding van Antoine van Sint Fiet Geschreven door: Antoine van Sint Fiet
Antoine van Sint Fiet werkt als psycholoog voor Artsen zonder Grenzen. 'Omdat ieder mens recht heeft op hulp. Naast medische zorg ook psychologische of sociale hulp als dat nodig is.'
Sluit zoeken

Zoekveld