Wachtend op hun beurt in het door Artsen zonder Grenzen ondersteunde Boost ziekenhuis in Lashar Gah. Het is het grootste ziekenhuis in de provincie Helmand. Sommige vrouwen hebben uren in een taxi gezeten om hier te komen.

Andere wereld

‘Wat is ze jong’, is mijn eerste gedachte. Een Afghaanse vrouw wordt binnengedragen op een brancard, nauwelijks bij bewustzijn. ‘Sta nom tjisti?’, in mijn beste Pashto vraag ik hoe ze heet.

Het antwoord komt nauwelijks hoorbaar: ‘Chukria’.*

 

Zwanger en ernstige buikpijn

Chukria is zes maanden zwanger van haar eerste kindje en heeft sinds één dag plotseling ernstige buikpijn gekregen. Het duurde heel lang voordat ze in het ziekenhuis kon komen, omdat er veel gevochten wordt in de buurt waar ze woont. Ik kan me alleen maar een voorstelling maken van haar reis over hobbels en onveilige wegen, met zoveel buikpijn. Ik leg mijn hand op haar buik en voel dat haar baarmoeder keihard is, bijna zo hard als een steen. Dit is geen goed teken

 

Het voelt zo oneerlijk, zo onwaar

 

Losgelaten placenta

Een echo bevestigt mijn vermoedens: haar moederkoek heeft losgelaten van de wand van de baarmoeder en heeft een grote bloeding in de baarmoeder veroorzaakt. De baby is helaas overleden; de losgelaten placenta heeft als gevolg  dat de bloedvoorziening naar de baby is gestopt. Door de bloeding is de bevalling op gang gekomen en Chukria bevalt een kwartier later van een levenloos meisje.

 

Niks helpt

Ondanks dat het bijna dagelijks gebeurt hier, vind ik het elke keer weer verschrikkelijk als ik een overleden kindje vasthoud. Het voelt zo oneerlijk, zo onwaar. Veel tijd om erbij stil te staan heb ik deze keer niet, want Chukria begint te bloeden, en hard ook. Haar baarmoeder wil niet meer samentrekken om de bloeding te stoppen. We geven medicijnen, masseren de baarmoeder, geven andere medicijnen, doen alles wat we kunnen om de bloeding te stoppen. Niks helpt. Wat we ook doen, Chukria blijft bloeden en bloeden en raakt steeds meer in shock.

 

Ballon

We hebben op de verloskamers een speciale ballon die je in de baarmoeder kunt plaatsen en vullen met water. Dat helpt de baarmoeder dicht te drukken en de bloeding te stoppen. Ik pak de ballon, plaats deze en blaas hem op. Ik besef me: als dit niet helpt moeten we misschien wel haar baarmoeder verwijderen om de bloeding te stoppen en haar leven te redden. Het zou een uiterst redmiddel zijn, want voor Chukria zou het betekenen dat ze nooit meer kinderen zou kunnen krijgen. In de Afghaanse cultuur is dit verschrikkelijk, haar man kan haar verstoten. 

 

Rechtop

Gelukkig helpt de ballon goed en de bloeding stopt. Ik blijf op mijn hoede en check haar baarmoeder en bloedverlies die dag wel honderd keer. Ze is erg zwak en heeft meerdere bloedtransfusies nodig. Maar als ik de volgende ochtend binnenkom, zit ze rechtop in haar bed. Haar moeder biedt me een kopje thee aan en ik drink het op terwijl ik uitleg wat er allemaal is gebeurd. 

 

Jeltje Danhof, verloskundig arts, in een van de verloskamers van het Boost ziekenhuis in Lashkar Gah, Afghanistan. Het is het grootste ziekenhuis in de provincie Helmand. Hier bevallen maandelijks meer dan 1000 vrouwen.

 

Onveilig

Gelukkig hebben we haar kunnen helpen, maar ik blijf me verbazen over de plek waarin ik ben. Een plaats waar de wegen zo onveilig zijn dat vrouwen heel moeilijk het ziekenhuis kunnen bereiken. Een plek waar een vrouw verstoten kan worden door haar man als ze geen kinderen kan krijgen. Maar ook een plek waar we allemaal keihard kunnen werken om het leven (en de baarmoeders!) van zulke vrouwen te redden. Ik voel me bevoorrecht dat ik op deze plek mag zijn en dat ik dit werk mag doen.

 

Maart 2016

 

* Dit is niet haar echte naam. Om privacyredenen hebben we haar naam veranderd.


afbeelding van Jeltje Danhof Geschreven door: Jeltje Danhof
Jeltje werkt voor Artsen zonder Grenzen omdat ze vindt dat ieder mens het verdient dat er naar hem of haar wordt omgekeken. Inmiddels is zij op haar vierde missie.
Sluit zoeken

Zoekveld