BLOG: Een natuurramp in mijn eigen land

Onze Indonesische arts Rangi W. Sudrajat maakte in oktober en november 2018 deel uit van het noodhulpteam op het Indonesische eiland Sulawesi.

Op 7 oktober sta ik op het vliegveld van Makassar. Negen dagen nadat Midden-Sulawesi werd geraakt door een aardbeving met een kracht van 7,5 op de schaal van Richter, gevolgd door een zes meter hoge tsunami. ‘Het dodental staat nu op 1.900 en stijgt nog steeds’, schalt de tv door de vertrekhal, net voordat ik naar Palu zal vliegen.

 

Veilige reis

Het beeld dat de tv schetst, blijkt te kloppen. Op het vliegveld van Palu is het druk. Veel mensen wachten op een vliegtuig om de stad te ontvluchten. Ik zie een jongen met een groot verband om zijn hoofd. Hij slaapt op de schoot van zijn moeder. Zachtjes fluister ik: ‘Veilige reis’ – een gebed voor het jongetje.

 

Welkom in Palu

‘Welkom in Palu’, zegt de administratief medewerker van Artsen zonder Grenzen tegen ons groepje nieuwkomers. Ons team bestaat uit drie personen –een arts, een verpleegkundige, en een water-en-sanitatie-specialist en ik. De administratief medewerker ziet er moe uit. De leden van het noodhulpteam (bestaande uit een projectcoördinator, arts, logistiek medewerker en administratief medewerker) zijn hier al sinds 2 oktober aan het werk. Ze verblijven in tenten op de parkeerplaats van een hotel. ‘We hebben nu elektriciteit en water. Maar de eerste paar dagen was het zwaar’, vertelt het team me. ‘Voedsel is schaars, maar het is niet slecht. Zolang je je niet verheugt op gebakken kip of pizza, komt het wel goed’, zegt de administratief medewerker lachend.

 

Afgesneden van de buitenwereld

De volgende dag sluit ik me, samen met de verpleegkundige en de water-en-sanitatie-specialist, aan bij een mobiele kliniek die naar een puskesmas (een regionaal gezondheidscentrum) in het getroffen stadje Baluase in Sigi gaat. Sigi is een van de drie provincies die door de drievoudige ramp van aardbeving, tsunami en bodemvervloeiing geraakt is.               

‘Eerder duurde het maar 45 minuten om Palu naar Sigi te rijden. Nu doen we er twee uur over’, zegt dokter Krishna, hoofd van de puskesmas. ‘We moeten een andere route nemen, omdat wegen zijn beschadigd en bruggen zijn ingestort.’

 

Tijdelijke zandweg

Door de kleine ramen van de auto zie ik de hoge grassen die ons en de nieuw aangelegde zandweg omringen. ‘Het leger heeft de begroeiing gemaaid en het zand gestort om deze weg te maken. Daarvoor was Sigi volledig afgesneden van de buitenwereld’, zegt de man van dokter Krishna, die de auto bestuurt.

 

Zware beschadigingen

Puinhopen en verwoestingen zie je overal in Sigi. De grond is opengespleten en huizen en gebouwen zijn ingestort. Van veraf lijkt het alsof er niets aan de hand is met het gebouw van Puskesmas Baluase. Maar als ik dichterbij kom, is het wel duidelijk dat dit gezondheidscentrum, dat hulp biedt aan meer dan 15.000 mensen, zwaar beschadigd is.

 

De beschadigde ‘puskesmas’ in Sigi, Indonesië

 

Gezondheidszorg herstellen

We hebben het actieplan om de gezondheidszorg in het gebied te herstellen al klaarliggen. Op 15 oktober wordt de basis voor de tijdelijke puskesmas gelegd door ons team. Terwijl de logistieke en water-en-sanitatie-teams druk bezig zijn om het gezondheidscentrum op te bouwen, start mijn medische team, ondersteund door puskesmas-personeel, zijn dagelijkse activiteiten in de mobiele kliniek. We reizen naar alle 13 dorpen van het district.

 

Hartverscheurend

Soms is het zwaar. Ik heb eerder in noodsituaties gewerkt met Artsen zonder Grenzen, maar het behandelen van slachtoffers in mijn eigen land is anders. Het is hartverscheurend en maakt diepe indruk op me. Maar als ik het moeilijk heb, doe ik wat ik altijd doe: ik breng tijd door met de kinderen en dat vrolijkt me op. We hebben inmiddels de bouw van de tijdelijke puskesmas in Baluase afgerond, waardoor het zijn belangrijke functie als regionaal gezondheidscentrum weer kan vervullen.

 

Medische ondersteuning

Artsen zonder Grenzen heeft ook watertanks en latrines geïnstalleerd in verschillende opvangkampen in de provincie Sigi. In samenwerking met de medische autoriteiten herstellen we andere puskesmas in de omgeving van Palu en Donggala en bieden we er medische en psychosociale hulp.

 

Innerlijke kracht

Het zal tijd kosten voordat de inwoners van Palu, Donggala en Sigi hun leven weer echt hebben opgepakt. Maar het belangrijkste dat ik heb geleerd tijdens mijn verblijf is het belang van innerlijke kracht en veerkracht. Ze leerden me dat degenen die achterblijven alles uit het leven moeten halen. Het is goed om af en toe te huilen, maar het is belangrijker om te lachen en gelukkig te zijn. Het is voor hen bijna een verplichting om dat te doen, in ruil voor de liefde die ze kregen van degenen die hen veel te vroeg werden afgenomen door de drievoudige ramp.

 


afbeelding van Rangi Sudrajat Geschreven door: Rangi Sudrajat
Rangi Sudarat is een Indonesische arts die voor ons in het tsunamirampgebied op Sulawesi, Indonesië, werkte.