Annette is gevlucht uit Kajo Keji, Zuid-Sudan, en verblijft in de Palorinya nederzetting in Uganda. Zij verzamelt voor Artsen zonder Grenzen gezondheidsgegevens en vertelt mensen over de klinieken van Artsen zonder Grenzen.

Weer helemaal opnieuw beginnen

afbeelding van Vanessa Cramond

Vanessa Cramond

Uganda, medisch noodhulpcoördinator

Uganda vangt een ongekende enorme vluchtelingenstroom uit Zuid-Sudan op. Vanessa Cramond verleende er noodhulp. Zij vertelt over wat indruk op haar heeft gemaakt en wat wij kunnen doen.

Ik werk al meer dan 10 jaar voor Artsen zonder Grenzen, maar ik heb nog niet eerder een vluchtelingenstroom op zo’n ongelooflijk grote schaal als nu in Uganda. 230.000 Zuid-Sudanezen zochten sinds januari een toevlucht in Uganda voor de opgelaaide, hevige strijd tussen verschillende gewapende groepen in de Equatoriale regio. En allemaal hadden ze acuut noodhulp nodig. Dat zijn verbijsterend veel mensen. Er zijn maar weinig landen die zo’n stroom aan zouden kunnen. In totaal herbergt het land nu zo’n 900.000 vluchtelingen*. Daarmee zijn zij de grootste opvangers van vluchtelingen in Afrika en een van de grootste gastlanden in de wereld.

 

Esther Modong is haar stad in Zuid-Sudan ontvlucht toen de gevechten er volop uitbraken. Nu verblijft zij in Palorinya.

 

Opvang in Uganda

Uganda kent een lange geschiedenis in het opvangen van vluchtelingen uit omringende landen. Daarom zijn zij niet voor het opzetten van grote vluchtelingenkampen zoals we die in andere landen kennen. In plaats daarvan wijzen ze vluchtelingen een stukje land toe, geven ze hen wat basisspullen en voedsel en moedigen ze hen aan zoveel mogelijk een ‘normaal’ leven te leiden. Dat betekent ook dat ze zich vrij door het land mogen bewegen. Op zich vind ik dat fantastisch, het maakt het wel moeilijker om in kaart te brengen aan wat voor een medische hulp ze het meest behoefte hebben. En om hen te vinden. De nederzettingen zijn zo immens groot, je kunt een dag rijden zonder ze allemaal bezocht te hebben.

 

Een slang van jerrycans

Een van de grootste problemen is toegang tot genoeg water. Ik heb nog nooit zulke lange rijen gezien voor de tapkranen. De jerrycans vormden een slang door het gebied. Dat was dus meteen een grote prioriteit voor ons. We hebben een installatie gebouwd waarmee we water uit de Nijl pompen en die zo behandelen dat het veilig is om te drinken en te gebruiken om jezelf en bijvoorbeeld je pannen en bekers te wassen. 2,7 miljoen veilig water, per dag. In de 2 maanden dat ik er was zag je gaandeweg mensen steeds schoner worden en de rijen korter. 

 

Eind februari 2017 zette water-en-sanitatiespecialisten van Artsen zonder Grenzen een waterzuiveringsinstallatie op aan de rand van de Nijloever.

 

Jonge vrouw in de regen

Wie mij bij zal blijven is een jonge vrouw die met haar kleine kindjes net in Palorinya was aangekomen. Het regende en er heerste chaos: overal mensen, onder bomen, die probeerden te bedenken wat ze moesten doen. Haar man was vermist: ze wist niet of hij nog leefde. Ik zag aan de schade aan haar huid op haar gezicht, voeten en handen dat ze lepra had. Ze was ervoor onder behandeling, maar moest vluchten. Als ze niet opnieuw in een ziekenhuis behandeld werd zou het onomkeerbaar verergeren. Maar ze moest ook én voor haar kindjes zorgen én in de rij staan voor water en voedsel, én een soortement onderdak bouwen.

 

Voor de derde keer op de vlucht

Ik vind het persoonlijk moeilijk om te verwerken dat mensen keer op keer moeten vluchten. Ik sprak een man die al twee keer eerder in zijn leven moest vluchten maar toen binnen Zuid-Sudan was gebleven, deze keer – maar nu naar Uganda - was de derde. Het valt me moeilijk om te horen dat het leven van zoveel mensen al zo vaak totaal op de kop was gezet. En net toen ze dachten dat het weer beter ging met hun land, werd het opnieuw onveilig en onzeker. En wéér moeten ze rennen, zijn ze vluchtelingen en moeten ze weer helemaal opnieuw beginnen.

 

Een kindje wordt op malaria getest in een van de Artsen zonder Grenzen klinieken in het Palorinya kamp, Uganda.

 

Artsen zonder Grenzen werkt in 4 nederzettingen: Palorinya, Rhino, Bidi Bidi en Imvepi. We bieden medische basiszorg, zorg voor zwangere vrouwen en pasgeboren kinderen, we enten mensen in tegen veel voorkomende ziekten, en bieden hulp bij ondervoeding. Elke week behandelen we duizenden mensen voor diarree, huidinfecties, luchtweginfecties, malaria, maar ook voor tuberculose en hiv. Vele vrouwen en kinderen zijn verkracht: nog in hun woonplaats in Zuid-Sudan of tijdens hun tocht om het land te ontvluchten. Samen met andere organisaties proberen we hen tussen de mensen te vinden om hen hulp te bieden.

 

Juni 2017

 

* Bron: Bureau Verenigde Naties voor vluchtelingen UNHCR 


afbeelding van Vanessa Cramond Geschreven door: Vanessa Cramond
Vanessa Cramond werkt sinds 2006 voor Artsen zonder Grenzen. Van huis uit verpleegkundige, was ze onder andere medisch coördinator van onze noodhulpafdeling.
Sluit zoeken

Zoekveld