BLOG: De kracht van mensen is heel indrukwekkend

afbeelding van Vera Schmitz

Vera Schmitz

Verpleegkundige

Kinderverpleegkundige Vera ging acht keer op missie voor ons. Ze blikt terug. En vraagt je je ogen niet te sluiten.

Zuid-Sudan, Guinea, Jemen, Jemen, Ethiopië, Jemen, Nigeria, Centraal-Afrikaanse Republiek, Democratische Republiek Congo, Irak. Dit is waarschijnlijk de kortste samenvatting die ik kan maken van mijn vier jaar werk bij Artsen zonder Grenzen. Na al deze missies keer ik weer terug naar mijn woonplaats Wenen. Om vrienden en familie te ontmoeten. Te slapen, te eten, te genieten van een glas wijn. En de batterijen weer op te laden voor een volgend project.

 

Elke vluchteling heeft een verhaal

Je zou kunnen denken dat alleen deze landenlijst genoeg zegt. Conflicten, armoede, ziekte, burgeroorlog, hongersnood, je ziet het op al deze plekken. Maar is dat alles? Ik vind van niet. Als ik terugkijk op deze lijst, zie ik zo veel meer.

 

Meer dan een crisis

Ik herinner me gezichten, verhalen, namen van collega’s en patiënten, vaak de omringende natuur, het lokale voedsel en de muziek. Ik herinner me ook verdrietige momenten. Als er een patiënt stierf, als het allemaal meer leek dan ik aankon, als ik moe was en bijna opgebrand raakte.

 

Zoveel mooie dingen

Maar ik zou geen enkele missie hebben willen missen. Ik heb ook zoveel mooie dingen gezien. De vreugde van de patiënten in Guinea bijvoorbeeld, toen ze genezen waren en het ebolabehandelcentrum mochten verlaten.

 

Onze ‘kleine held’

Of het verbreken van het vasten tijdens de Ramadan in Jemen samen met het lokale personeel en onze ‘kleine held’. Zo noemden we een pasgeboren baby die we bijna hadden opgegeven, maar die voor zijn leven vocht en won.

 

Tochten op de motor

Wat ik ook niet had willen missen, waren de tochten op de motor door de jungle van de Centraal-Afrikaanse Republiek om kinderen te vaccineren in de meest afgelegen dorpen. Daarna zaten we ’s avonds urenlang met collega’s rond het kampvuur.

 

Vasthoudendheid

En de vasthoudendheid van Irakese moeders, die er vaak alleen voor staan in de zware omstandigheden van het opvangkamp. En niet te vergeten mijn Irakese collega's die een zware oorlog achter de rug hebben en toch opgewekt blijven.

 

Iedereen heeft zijn eigen verhaal

Van een afstand lijken deze landen vreemd en ver weg. We hebben daar niets te zoeken. Misschien heb je over sommige landen weleens wat in de kranten gelezen. Andere landen zijn totaal onbekend voor je. Als je erbij stil staat, realiseer je je misschien dat veel van de mensen die over de Middellandse Zee naar Europa vluchten uit deze landen komen.

 

 

Ik heb nooit gewerkt op de reddingsschepen van Artsen zonder Grenzen, maar ik heb wel gewerkt in de landen waar de mensen vandaan komen die door deze schepen worden gered. En daarom weet ik dat er net zo veel redenen zijn om te vluchten als dat er vluchtelingen zijn. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Iets dat vaak wordt vergeten als alleen de cijfers genoemd worden. Iedereen heeft broers en zussen, kinderen of ouders of een beste vriend die ze hebben achtergelaten.

 

Het laatste redmiddel

Kort geleden kwamen op de Middellandse Zee 117 mensen om. De route over de Middellandse Zee is zo gevaarlijk dat de beslissing om hem te nemen bijna altijd het laatste redmiddel is. Er wordt gezegd dat minder mensen zouden vluchten als er geen reddingsschepen zouden zijn. Maar dat klopt niet. Want de redenen waarom mensen vluchten, blijven bestaan.

 

De kracht van de mensen

Tijdens mijn werk bij Artsen zonder Grenzen heb ik veel verhalen gehoord. Sommige zijn onverdraaglijk. Maar de kracht van de mensen in noodsituaties, mensen die doorgaan, die de hoop niet opgeven, is heel indrukwekkend. Het is de meest indrukwekkende herinnering die ik mee naar huis neem. Wat ik door mijn werk ook extra waardeer, is de veilige plek waar ik zelf ben opgegroeid. De veilige haven waar ik steeds weer naar terug kan keren. En hoeveel rijker mijn leven is geworden door de ervaringen tijdens mijn missies en de nieuwe vriendschappen die ik heb opgedaan. Maar als ik thuiskom, heb ik ook zorgen. Zorgen over hoe hoog sommige muren in de tussentijd zijn geworden. Niet alleen in Europa, maar in de hele wereld.

 

Stoppen

Deze muren blokkeren het zicht op mensen in nood. Het zijn muren die het redden van mensenlevens verbieden. Zodat bijvoorbeeld Artsen zonder Grenzen het reddingswerk in de Middellandse Zee moest stoppen. Het lijkt alsof er nu minder mensen sterven, we zien ze gewoonweg niet meer. Als verpleegkundige die humanitaire hulp biedt, raakt me dat extra, maar ik weet dat ik niet de enige ben die zich zorgen maakt als de mensenrechten onder druk komen te staan.

 

 

Laat je niet misleiden

Wat mijzelf betreft - ik blijf werken voor Artsen zonder Grenzen. Via mijn blogs blijf ik jullie op de hoogte houden van de hulp die wij bieden om mensenlevens te redden. Of dat nu gewonde soldaten of zwangere vrouwen zijn, of ze nou wonen in Afrika of het Midden-Oosten. Dit maakt niks uit voor Artsen zonder Grenzen en het maakt niks uit voor mij. En jij? Wat doe jij? Sluit je ogen niet! Laat je niet misleiden door muren, ook al zijn ze gemaakt van woorden. En laat je medemenselijkheid zien. Alleen samen kunnen we ook echt iets doen.

 


afbeelding van Vera Schmitz Geschreven door: Vera Schmitz
Vera Schmitz is kinderverpleegkundige. Ze ging acht keer op missie voor ons.