Water-en-sanitatie-specialist David

David de Vos is op zijn eerste missie in Zuid-Sudan. Hij vertelt over zijn taken, de samenwerking, creativiteit, flexibiliteit én zijn gewenste carrière bij Artsen zonder Grenzen.

Hoe lang werk je al voor Artsen zonder Grenzen?

Sinds juli 2014. Ik vind het werkveld interessant en het trekt me aan om in een internationaal team in het buitenland te werken en daar mensen te helpen. Mensen in mijn omgeving reageerden vooral positief; sommigen vonden het eng dat ik naar een conflictgebied ging. In de toekomst zou ik willen doorgroeien naar water-en-sanitatiecoördinator en misschien water-en-sanitatie-adviseur op het hoofdkantoor.

 

Wat doe je precies?

Mijn hoofdtaak is de preventie van overdracht van ziekten door slechte hygiëne. Dat houdt in: schoon (drink)water, voldoende latrines en douches, gescheiden afvalverwerking, zorg voor overledenen en zoveel mogelijk dieren en insecten die ziektes kunnen overbrengen weghouden. Dus bijvoorbeeld geen honden in en rond het ziekenhuis (hondsdolheid), geen stilstaand water (malaria) en sprayen tegen insecten (malaria, kala-azar). Het water is nu van dusdanige kwaliteit dat je het direct uit de kraan kunt drinken. Verder geef ik voorlichting en training aan collega's, en zorg ik voor de afvoer van regenwater bij het ziekenhuis, ons woonterrein en het vliegveld.

 

David bij het ziekenhuis in Leer. Begin 2014 werd het ziekenhuis gelijk met de stad zelf tijdens aanvallen verwoest. Inmiddels is de heropbouw in volle gang en is het ziekenhuis weer open. © David de Vos/MSF

 

Wat zijn cruciale vaardigheden in jouw functie?

Je moet creatief en flexibel zijn, want zaken gaan vaak niet zoals je in Nederland bent gewend. Je moet vaak roeien met de riemen die je hebt (of de riemen die je zelf maakt). Verder zijn communicatieve vaardigheden belangrijk vanwege cultuurverschillen. Het allerbelangrijkst volgens mij is dat je in een situatie kunt leven waarin je ver weg van huis bent, er weinig of geen luxe is, er veel onzekerheid is, dieren en het klimaat je het leven zuur maken en dat het eten niet is zoals je graag zou willen.

 

Hoe is de samenwerking onderling?

Over het algemeen prima. Het is nou eenmaal in het leven zo dat je met sommige mensen beter door een deur kunt dan met andere, en dat is hier niet anders. Er zijn soms wel conflicten, maar dat komt ook doordat je elkaar de hele dag ziet. De lokale medewerkers gaan na het werk naar huis, waardoor je die minder ziet. Ik ga echter regelmatig thee met ze drinken op de lokale markt. Afgezien dat het gezellig is, verstevigt het de banden en krijg ik vaak interessante nieuwtjes en informatie over de cultuur en het land.

 

David met zijn water-en-sanitatieteam van Zuid-Sudanese medewerkers. © Esther Janmaat

 

Hoe woon en werk je?

Ik woon in een hutje van iets van 12 vierkante meter, gemaakt van koeienmest en modder, met een golfplaten dak. De deur bestaat uit een flap plastic, voor de ramen zit horrengaas. Over het bed hangt een klamboe. Mijn tassen hangen aan metalen haken die ik aan het dak heb bevestigd en mijn kleding hangt over een aantal lijnen. Er zijn hier veel schorpioenen en slangen, daarom is het handiger om geen spullen op de grond te hebben.

 

En verder?

Verder hebben we een groot terras onder een boom waar we eten en 's avonds zitten. Met houten banken, een schommel, een vuurkorf én een 'barbecue', gemaakt van een olievat. We hebben drie grotere gebouwen: één met logistiek kantoor en opslagruimte, één met kantoren voor het medische team, de projectcoördinator en medisch teamleider en één met de keuken en gemeenschappelijke ruimte. 3 douches hebben we in totaal, waarvan één zonder dak. En 3 wc's, één echte en twee hurkwc's. Overigens bestaat een toilet hier uit een gat in een betonnen plaat met een huisje erop. Voor verkoeling heb ik een plastic zwembadje meegenomen. Het kan hier behoorlijk heet - rond de 40 graden - worden en we zoeken geen riviertjes en meertjes op in verband met krokodillen en ziektes.

Het oeverloze verdriet van zijn moeder maakte het nog schrijnender”

Hoe staat het met je bewegingsvrijheid?

Vanwege de onveiligheid - het blijft een oorlogsgebied - mag je niet in je eentje buiten een bepaald gebied komen. Je kunt wel met zijn tweeën naar bijvoorbeeld de markt 5 kilometer verderop. Er is een avondklok van 19.00 uur, dan wordt het donker. Als je 's nachts naar het ziekenhuis moet gaan, neem je een lokale collega mee. En op sommige avonden zijn er zoveel muggen dat iedereen zijn klamboe in vlucht.

 

Wat heeft je hier erg aangegrepen?

Een jongen van een jaar of 15 die onder mijn neus aan het sterven was. Het oeverloze verdriet van zijn moeder maakte het nog schrijnender. En een meisje van 4 of 5 jaar oud. De kogel van een kalasjnikov had haar onderkaak weggevaagd. Zij heeft geen leven en geen toekomst.

 

Hoe hou je contact met het thuisfront?

Skype, Whatsapp, e-mails, Facebook en soms satelliettelefoon. Hoe vaak hangt er ook vanaf van waar ik ben en hoe internet zich gedraagt.

 

December 2014

 

De oorlog in Zuid-Sudan die december 2013 uitbrak, treft vooral de oostelijke helft van het land. Ons ziekenhuis in de stad Leer, in het zuiden van de staat Unity, werd eind januari/begin februari 2014 gelijk met de stad zelf tijdens aanvallen verwoest. In mei, toen mensen terugkeerden, hervatten we ons werk. Inmiddels is de heropbouw in volle gang en zijn de polikliniek, spoedeisende, verloskundige, voedings- en intensivecareafdeling weer open. 

Sluit zoeken

Zoekveld