Florence leeft al tien jaar met hiv en was onze eerste patiënt in onze aidskliniek in Epworth, Zimbabwe. Na het overlijden van haar vriendin en lotgenoot neemt zij een deel van de zorg over haar vriendins gehandicapte dochtertje op zich.

Florence leeft al tien jaar met hiv

afbeelding van Amelia Freelander
Zimbabwe, operationeel communicatieadviseur
In 2005 stapte de Zimbabwaanse Florence een kliniek binnen om tests te laten afnemen. Haar hiv-test was positief. Zij was onze eerste patiënt in onze aidskliniek in Epworth

Tien jaar later is zij het levende bewijs dat met goede medische zorg, hiv geen doodsvonnis hoeft te zijn. Haar hiv is onder controle en Florence schaamt zich niet meer voor haar status.

 

De 10-jaar oude Tanya noemt haar buurvrouw Florence, en vriendin van haar overleden moeder, die voor haar zorgt ‘Mama’. Het meisje is hiv-positief en heeft een rolstoel nodig of krukken om zich voort te bewegen.

 

De eerste groep hiv-patiënten

‘Ik was altijd maar ziek. Ik had gehoord dat mensen van Artsen zonder Grenzen tests afnamen.' In 2006 startte zij aan een behandeling met aidsremmers. Samen met nog zeven anderen, waaronder twee kinderen, neemt zij deel aan een speciale supportgroep voor mensen met hiv. Met één van hen, raakt zij bevriend.

 

Kinderen

‘We liepen altijd samen naar de supportbijeenkomst in de kliniek. Toen zij ziek werd, zorgde ik voor haar. En na haar overlijden in 2010, besloot ik haar vader te helpen in de zorg voor hun dochtertje Tanya die niet goed kan lopen. Zij is ook hiv-positief. Zij wonen naast ons. In 2011 werd ik zwanger van mijn vierde kind. Ik kreeg speciale zorg en medicijnen om te voorkomen dat ik het hiv-virus op mijn kind zou overdragen. Ik heb zelfs zes maanden borstvoeding gegeven. En nu is mijn zoontje 5 jaar oud en heeft hij geen hiv.’

 

Tanya en haar beste vriendje Tino, Florence’s zoontje eten samen ontbijt.

 

Acceptatie

‘Ik heb geaccepteerd dat ik hiv-positief ben. Ik lees boeken erover zodat ik de ziekte kan begrijpen. In het tabakseizoen werk ik als dagarbeider, maar het is niet makkelijk om eten op tafel te zetten voor mijn gezin. In mijn vrije tijd moedig ik mensen aan zich te laten testen op hiv, en hun behandeling vol te houden en ook naar supportbijeenkomsten te gaan. Maar ik hoop op een vaste baan: voor mijn gezin en om meer bij te kunnen dragen aan de gemeenschap.’

 

November 2016

 

Lees ook het verhaal van Tanya en haar vader, de 67-jarige Victor die een hiv-supportgroep runt, Alice die onze aidskliniek runt en ‘ons’ wondertje Shamiso.

 

Artsen zonder Grenzen werkt sinds november 2006 in Epworth, een wijk aan de buitenrand van Harare Destijds was het percentage mensen met hiv er 6 procent hoger dan het landelijk gemiddelde van 30 procent. Inmiddels is dat gedaald naar 15 procent. De kliniek behandelt ruim 50.000 mensen met hiv die hier gratis medische zorg ontvangen. Meer dan 1.000 hiv-positieve patiënten hebben er supportgroepen opgestart. De kliniek is van een eenvoudig gebouwtje gegroeid tot een bruisend centrum voor de gemeenschap, met supportbijeenkomsten, apotheek en counseling. Artsen zonder Grenzen verleent deze zorg in samenwerking met het Zimbabwaanse ministerie voor Volksgezondheid en kinderzorg.


afbeelding van Amelia Freelander
Geschreven door: Amelia Freelander
Amelia Freelander is operationeel communicatieadviseur, zij ondersteunt de projecten van Artsen zonder Grenzen op het gebied van pleitbezorging en contextanalyse.
Sluit zoeken

Zoekveld