Tuberculose als erfenis uit de Sovjet-tijd

Wij werken al ruim 20 jaar samen met de Oezbeekse ministerie van Volksgezondheid om tuberculose te bestrijden. Wij zetten ons in om betere, kortere en meer effectieve behandelingen voor tuberculose te vinden. Deze moeten vooral ook betaalbaar zijn, zowel voor de patiënt als voor de overheid. Want dat is nodig om ervoor te zorgen dat meer mensen een behandeling kunnen krijgen. Het vermoeden is namelijk dat er een groot gat gaapt tussen het aantal mensen dat tuberculose heeft en dat daadwerkelijk behandeling krijgt. Jaarlijks organiseren wij samen met de Oezbeekse overheid een regionaal tuberculosesymposium. Hier komen zo’n 180 tuberculose-experts samen.

Onze teams werken in de stad Tasjkent en in de republiek Karakalpakstan, in het noordwesten van het land. In Tasjkent werken we in klinieken waar mensen voor zowel hiv, tuberculose als hepatitis C terechtkunnen voor diagnose en behandeling. Dit is prettiger voor de mensen: hierdoor hoeven zij niet naar verschillende klinieken en ziekenhuizen om medische zorg te krijgen. Het komt namelijk veel voor dat mensen met méér dan één ziekte geïnfecteerd zijn. Coïnfecties zijn een groeiend probleem die de gezondheid van mensen bedreigt.

In Nukus, de hoofdstad van de republiek Karakalpakstan, behandelen onze teams jaarlijks duizenden mensen voor tuberculose. Wij doen dit grotendeels door de mensen thuis te behandelen. Dit is voor de mensen ook mentaal veel prettiger, omdat ze dan in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven – dicht bij familie en vrienden. Jaarlijks behandelen wij honderden mensen voor resistente tuberculose. De behandeling hiervoor duurde jarenlang tot wel twee jaar. Zieken moesten 20 pillen per dag innemen plus ook nog pijnlijke injecties of antibiotica via een infuus. Naast bijwerkingen als een allesoverheersende misselijkheid en continu overgeven, komen ook ingrijpende blijvende gevolgen als doofheid, nierfalen en psychose voor. En patiënten moesten dat alles doorstaan voor een genezingskans van maar 50 procent.