Snap je de cultuur al?

Psycholoog Antoine van Sint Fiet blogt vanuit standplaats India. Dit keer: wat is nu de cultuur in Manipur?

Ik kreeg onlangs een mailtje van een oud-collega waarin werd gevraagd of ik de cultuur in Manipur, een provincie in het noordoosten van India, al snapte. Cultuur is zo’n breed begrip dat het onmogelijk is om binnen een jaar de mensen hier, hun gebruiken, manieren, normen en waarden volledig te begrijpen. Maar de vraag intrigeerde me. Wat is de cultuur hier?

 

Introvert

De mensen zijn nogal gesloten en introvert in het begin, maar worden opener naarmate tijd en wederzijds vertrouwen groeit. Ze zijn niet zo happig op mensen van buiten, aangezien die mensen meestal voor problemen zorgden (zo luidt de lokale geschiedenis). Ook de diversiteit en onderlinge spanningen tussen de verschillende stammen heeft geleid tot achterdocht.

 

Familie centraal

Het is een familiecultuur. Het individu is minder belangrijk en jongeren maken weinig eigen keuzes. Het zijn de ouders die bepalen of ze mogen studeren en wanneer ze weer terug naar Manipur moeten komen om voor hen te zorgen. De kinderen tonen respect voor hun ouders en de keuzes die voor ze worden gemaakt. Dit doet me denken aan de Zuidoost-Aziatische omgangsvormen en gemeenschaps- en familiegeoriënteerde cultuur. De humor en de manier waarop er wordt gelachen lijkt op de manier waarop Indische of Molukse mensen dat doen: uitbundig en vooral samen.

 

Een straatbeeld in Churachandpur, India.

 

Spiritualiteit

De mensen in Churachandpur zijn christelijk. Overal staan kerken. De mensen hier zijn erg spiritueel, wat ik weer associeer met de Indiase cultuur. Er wordt intens geloofd en levenslessen uit de Bijbel en uit het alledaagse leven worden overgedragen en met elkaar gedeeld. Kerstmis is hier het jaarlijkse grote event. (De Indiase heilige Hindoeïstische feestdagen, zoals Holi en Diwali, worden hier niet gevierd.)

 

‘Heb je al gegeten?’

Het eten is een goede mix van de Indiase en de Myanmarese keuken. Het is in ieder geval superpittig. Heerlijk. Eten staat centraal bij elke sociale gebeurtenis die plaatsvindt. Deze week vertelde iemand me dat in een van de lokale talen geen woorden bestaan voor de vraag: hoe gaat het? De vraag die hier het meest dichtbij komt is: heb je al gegeten? Ik denk dat deze eetcultuur een typisch Aziatisch cultuurfenomeen is.

 

'Ergens is er orde in de chaos'

 

Orde in de chaos

In het centrum van het stadje is het chaos. Overal rijden tuctucs, auto’s en bromfietsers, koeien lopen overal rond. Iedereen in het verkeer maakt geluid. Ergens is er orde in de chaos. De grootste wint, dus die gaat voor. Degene die als eerste kan gaan, gaat voor. Het lijkt ‘survival of the fittest’ in het verkeer. Tegelijkertijd lijkt er geen agressie te zijn. Als iemand voorbij wil toetert hij. Als hij voorbij kan, geeft de voorste bestuurder een seintje met zijn hand dat er geen verkeer aan komt. Zolang iedereen zich daaraan houdt, gaat het goed.

 

Vergeten hartje van Azië

Maar wat is nu de cultuur? Het antwoord is divers en complex. De lokale cultuur is in elk geval een eigenaardige mix van allerlei invloeden, waar ik een aardig beeld van heb, maar waarvan ik een hoop nog niet weet en die me zal blijven verrassen. Wat ik wel weet, is dat ik hier in het hartje van Azië ben – al dan niet het vergeten hartje van Azië.

 

December 2015


afbeelding van Antoine van Sint Fiet Geschreven door: Antoine van Sint Fiet
Antoine van Sint Fiet werkt als psycholoog voor Artsen zonder Grenzen. 'Omdat ieder mens recht heeft op hulp. Naast medische zorg ook psychologische of sociale hulp als dat nodig is.'
Sluit zoeken

Zoekveld