BLOG: Mijn eerste dag in Irak

Martin Kaspar, Tsjechische chirurg, is voor het eerst op missie, in de stad Qayyarah in Irak. In zijn blog beschrijft hij zijn heftige eerste dag.

‘Al Qayyarah’ betekent teer. De naam verwijst naar de natuurlijke teer die in dit gebied in de grond zit. Op die manier zou je mijn stad ‘Znojmo’ in Tsjechië ook Wijn kunnen noemen, omdat het midden in een bekende wijnregio ligt. Zo bezien lijkt mijn nieuwe werkplek zou dus veel op mijn woonplaats.

 

250 duizend mensen

Eén ding hebben ze in ieder geval gemeen: er zijn patiënten. Al bedient het ziekenhuis in Al Qayyarah een gebied waar ongeveer 250 duizend mensen wonen. (Ik heb dat cijfer tweemaal gecheckt voor ik het geloofde.)

 

De lange reis naar Al Qayyarah

Het is nogal lastig om er te komen, in Al Qayyarah.  

De reis begon met een bezoek aan 1 van de hoofdkantoren van Artsen zonder Grenzen, in Parijs. Hier kreeg ik onder meer briefings van mede-chirurgen en instructie over veiligheid.

 

Vierde vlucht in 48 uur

De volgende dag vertrok ik via Istanbul naar Bagdad. Nadat ik mijn visum had gekregen, pakte ik mijn vierde vlucht in 48 uur. Ditmaal richting Erbil in Noord-Irak, omdat Artsen zonder Grenzen vanuit hier de activiteiten in de regio coördineert. Een aantal hulpverleners daar deelden huizen, net zoals in de serie Friends. Ik zou er snel achter komen dat ik in een soortgelijke situatie terecht zou komen.

 

Het laatste deel van de reis voerde me naar Al Qayyarah, dit keer met de auto.

 

Een ziekenhuis van containers

Wellicht vraag je je af hoe snel je je aanpast aan het werk voor Artsen zonder Grenzen. Nou, vrij snel, kan ik je vertellen. Je bevindt je ineens in een volledig nieuwe wereld. Eentje waarin een paar aan elkaar gelaste containers een ziekenhuis vormen. Een Eerste Hulppost, intensive care, een brandwondencentrum, mannen-, vrouwen- en kinderafdelingen en twee operatiekamers. En dit alles voor een gebied met 250 duizend inwoners.

 

Ik kreeg geen tijd om alles in me op te nemen en misschien wat vragen te stellen.

 

Een tiener in ons ziekenhuis in Qayyarah, Irak, gewond geraakt door een verdwaalde kogel

 

Maximaal effect

Want al sinds de vorige avond zat er een jonge man te wachten op de Eerste Hulp. Zijn rechterhand was gewond geraakt door de radiatorventilator van een auto. Omdat mijn Japanse collega voor een ander noodgeval was opgeroepen was het mijn beurt. Er is geen ruimte voor uitgebreide hersteloperaties in onze projecten, dus de operatie was relatief eenvoudig. Al het werk moet simpel gebeuren en moet gericht zijn op een maximaal effect.

 

Klein meisje

Even later kwam er een slachtoffer van een auto-ongeluk binnen. Het was een klein meisje met verwondingen aan haar gezicht en mond. Ik heb haar zo goed mogelijk proberen te helpen. Maar ik durfde niet te vragen hoe het met de rest van de inzittenden ging, omdat ik weet dat er vaak hele families met één auto reizen. Vaak zijn dat veel te veel mensen voor één auto.

 

Een boobytrap

Mijn eerste werkdag viel toevallig op het Suikerfeest. Moslims vieren het einde van de Ramadan samen met hun familie en zijn vrolijk. Zelfs tijdens de ochtendronde was iedereen in een goede bui. Helaas viert niet iedereen deze dag hetzelfde. Iemand besloot namelijk een boobytrap te leggen op een weg zo’n 50 kilometer van ons ziekenhuis.

 

3 broers

Sinds Mosul weer was heroverd door het Irakese leger, werd de weg weer gebruikt door voetgangers en automobilisten. En zodoende liepen 3 broers die morgen langs de bom. Eén van de broers stierf onmiddellijk. De ander een paar uur later op de Eerste Hulp en de laatste broer kwam op mijn operatietafel terecht.

 

Zelfs geharde chirurgen zouden huiveren bij de beschrijving van deze operatie.

 

Bomsplinters

Maar nu, een paar dagen later, kan ik gelukkig zeggen dat de ingewanden van de jongen alles doorstaan hebben, dat zijn longen werken en dat zijn benen nog heel zijn. En van de bomsplinters, die in zijn lichaam zullen blijven zitten, zal hij in de toekomst geen last hebben.

 

Zelfs als mijn missie alleen die dag had geduurd, was er genoeg gebeurd om nooit meer te vergeten.

 

Onze rol

Wat er zich buiten het ziekenhuis afspeelt en waarom, is moeilijk te doorgronden. En dat is ook niet onze rol. Maar binnen de muren van het ziekenhuis is iedereen, ongeacht ras, etniciteit, religie of politieke overtuiging, gewoon een patiënt.

 


afbeelding van Martin Kaspar Geschreven door: Martin Kaspar
Martin Kaspar is een Tsjechische chirurg die voor ons in Qayyarah, Irak, heeft gewerkt.